Tuesday, August 19, 2014

ბებიაჩემი

      გურულია, მაგრამ  ოლღა ბებიას არ ჰგავს. არც წყევლა იცის და არც წელში მოხრილია ჯოხით ხელში. პირიქით.
    "მოი,  ცა, ერიცახას მოგეფერები" - ამბობს ბებიაჩემი და მისვლისას თავზე მატყდება მოფერებითი სიტყვების ისეთი კორიანტელი, არსად რომ არ გამიგონია,ხოლო ზოგიერთი მათგანის გამო  შემრცხვება კიდეც.
      ოდნავ ხორკლიანი ხელები აქვს და საოცარ შეგრძნება იყო,  დილით მათი ზურგზე ფერებით, გაღვიძება. ძალიან უხარია, როცა ავღნიშნავ ხოლმე, რომ ერთმანეთს ვგავართ, როცა საერთოს პოულობს ჩემსა და მას შორის.
    
   ბებიაჩემი ორი ცალია. ცისანა მასწავლებელი და ცისანა ბებია. ერთმანეთისგან თითქმის არაფრით განსხვავდება. ორივე მკაცრი და დისტანციურია
   მახსოვს ბებიაჩემი ლამფის შუქზე ჩვენთან ერთად კარტის მოთამაშე  და მახსოვს ბებიაჩემიც ეზოში მოფუსფუსე ცელით ან თოხით ხელში.
   არ ვიცი როგორი მასწავლებელი იყო, ის კი ვიცი, რომ ჩემი ბავშვობის  მეგობრებს მისი ძალიან ეშინოდათ და თან ძალიან უყვარდათ. არც ის ვიცი, ამას როგორ ახერხებდა.
   ბევრი რამ ვისწავლე მისგან, მაგრამ არსებობს რაღაცები, რისი გაკეთების დროსაც ყოველთვის მახსენდება, რომ მან მასწავლა. მაგალითად, როგორ დამებანა სწორად თმები, როგორ გამეზომა წნევა, როგორ  გამომეცხო მჭადი : ,,პირველი, ბებია, რაც უნდა ქნა საჭმლის გაკეთების წინ ხელები უნდა იხეხო, იხეხო, იხეხო ისე, აფერი ბაქტერია არ მოხდეს შით, მერე ამეიღე  მუჭებით მჭადის ფქვილი,  დაყარე გობზე და  დაასხი წყალი და ეფერე ახლა მაგას. იცი, ბებია, მოფერება უნდა ყველაფერს გემრიელი რომ გამოვიდეს. რაფერი გულითაც შობი საქმეს, იმფერი გამოდის."
      მოფერებისა და საჩუქრების მიუხედავად, ზუსტად იცოდა, როგორ არ გავთამამებულიყავით. როგორ არ მოგვსვლოდა ზედმეტი. მაშინ ძალიან ვბრაზდებოდი ხოლმე, როცა სარეველას მრავალძარღვასგან გარჩევას მასწავლიდასარეველა ბალახები შუადღემდე უნდა მოგვეთხარა უკანა ეზოში.შუადღით სადილის მერე აუცილებლად უნდა დაგვესვენა, დაგვეძინა ან წაგვეკითხასამაგიეროდ, მთელი საღამო შეგვეძლო გვეთამაშა.
        დედამიწის გულში რა ხდება ის იცის და სათქმელს ისე გეტყვის, ვერც გაუბრაზდები, არც გეწყინება. გიჟდება იუმორზე და ყველაზე მეტს საკუთარ თავზე ხუმრობს. უყვარს, როცა ეფერებიან, აქებენ და ზუსტად იცის თავისი შესაძლებლობები.

     
     
      "75/55 " ასე ერქვა მისი სკოლიდან გაცილების საღამოს, რომელსაც მე ვერ დავესწარი, მაგრამ მისგან იმდენ და ისე დაწვრილებით მოვისმინე ამის დანაკლისი არ მაქვს. ვუყურებ, როგორ ეამაყება საკუთარი თავი და როგორ ევსება თვალები ცრემლებით, როგორ ენანება თავისი თავი სიბერისთვის და როგორ სძულს ეს სიტყვა და მეც მეტირება.  
    მიყვარს ჩემი ეზოში შესვლა და ბებიაჩემის დახვედრა ოდაში. მიყვარს მისი სიტყვები, როცა მე მხედავს, მიყვარს მისგან ამის აღნიშვნა- "ყველა ხომ მიყვარს, ცა, ყველა. რაფერ უნდა ვთქვა შვილიშვილებს ვარჩევო, მარა, აი რომაა ცაააა? ნენააა, პირველი, პირველი, პირველი და მთელი სამყარო ჩამოზიდული ჩემს ეზოში" .

Friday, November 8, 2013

სახლი არის იქ, სადაც არის აფხაზეთი.

# 1

როცა თვალებს ხუჭავს, ის მზეს ხედავს.
მზე თვალებში ანათებს.
მწვანე, მწვანე ზღვის ტალღებზე ზურგით წევს და არ ფიქრობს იმაზე, რომ ეს შეიძლება მხოლოდ სიზმრად დარჩეს.
სიზმრად, რომელიც ქრონიკულად ესიზმრება.
მახსოვს, როცა მას ჩემი შეთხზული ამბავი მოვუყევი, იმაზე თუ როგორ მიდიოდა მატარებლით თავის თხელ გოგოსთან ერთად ქალაქში და ბოლოს ვუხსენე რომ ეს ქალაქი სოხუმი იყო. იტირა.
არ უთქვამს, რომ იტირა ჩემით მივხვდი.






# 2

როცა დედაჩემი იხსენებს გაგრას, თვალები უბრწყინავს.
ალბათ კარგი მოგონებები აქვს.




# 3
სულ ჟრუანტელი მივლიდა, როცა ყვებოდა ამბავს როგორ გამოუშვეს სახლებიდან, რა პირობებში ცხოვრობდნენ ივერიის სასტუმროში და როგორ ვერ იტანდა, როცა "ლტოლვილს" ეძახდნენ. მაშინ გავაცნობიერე როგორი შეურაცხმყოფელი იყო სიტყვები "დევნილი". "ლტოლვილი"


# 4

"აფხაზეთი ჩემთვის მამაჩემია და ის ორიოდე კადრი, რომელიც დღემდე მიტრიალებს თვალწინ."  თქვა სალომემ და მე ძალიან კარგად მახსოვს მისი თვალები, როცა ნინას ვუსმენდით. ვიცოდი, რომ იქ მყოფებიდან ყველაზე მეტად კაწრავდა მის გულს მონათხრობი ისტორიები. არასოდეს უსაუბრია ჩემთან აფხაზეთზე.




 # 5

ცეკვაზე დავდიოდით ერთად.
სულ ჩუმად იყო.  თვალებში ზღვა ჰქონდა.
როცა  რაიმე შენიშვნას მისცემდნენ, ზღვა ღელვას იწყებდა და ნაპირებიდან გადმოდიოდა.
ერთხელ ადრე მივედი რეპეტიციაზე. გასახდელში დამხვდა და ტიროდა.
რა მოხდა მეთქი და ჩემი ბაღის ჯგუფელი შემხვდაო.
და მეთქი რა გატირებს და სოხუმში დავდიოდით ერთადო.
მხრები ავიჩეჩე. არც მიცდია გამეგო.





# 6


ავტორი არ მახსოვს.
თხელყდიანი წიგნი იყო. " სოხუმის დაცემა"  ასე ერქვა.
რომ დავამთავრე მამაჩემს მივუბრუნდი და
მეთქი მა რამხელა ამბავია ამ 72 გვერდში ჩატეული მეთქი.



# 7

პირადად არ ვიცნობ.
რაღაც ვკითხე და ისეთმა გულანთებულმა მითხრა, თუ არ დავბრუნდებით. მე მაინც წავალო, დავიჯერე.




მე არ ვიცი დაბრუნდებით თუ არა.
მაგრამ ძალიან მინდა ჩემი საყვარელი ტბების სიის თავში რიცა იყოს.





Saturday, October 5, 2013

You always say that we're just friends

"ჩემო საუკეთესო მეგობარო,
ვიცი, არა მაქვს სანატრელი სილუეტი
და მეგობრის დარქმევა ჩემთვის
არის ალბათ ისე მარტივი,
როგორც კასრის წყლით ავსება თავსხმა წვიმაში,
მაგრამ ისიც კარგად ვიცი,
ყოველი იმედგაცრუების შემდეგ,
კარის ყოველი გამოჯახუნების შემდეგ,
ქარის ყოველი გადავლის შემდეგ
,ყველა სურნელის მობეზრების შემდეგ
შენ გახსენდება,
რომ ჩემკენ მომავალი გზა ყველაზე მოკლეა,
ყველაზე მარტივი _
მე ხომ შენს ნაფეხურებში ვადგამ ფეხს,
ფრთხილად და ჩუმად,
შენ ხომ ჩემი ცხოვრების ნახევარი მიგაქვს თან,
საითაც წახვალ."


I've known you for years;
You always say that we're just friends.
Over a hot cup of coffee,
You just talk about him.

We take a ride through the city.
I play some music to ease your broken heart.
You put your head on my shoulder
And I just try to listen.

Someday, I will hold you in my arms.
Someday, you will know that I am the only one for you.

Our love is slow and easy,
But you don't even know it,
Well I've got nothing but time,
For you to recognize it.

Someday, I will hold you as my own.
Someday, you will know that I am the only one for you.

I've known you for years;
You always say that we're just friends.


:):):):):):):):):):)

Monday, May 20, 2013

letter




ეს სიმღერა არ მიყვარს.
წერილის სახით ვტოვებ.
წამკითხველი მიხვდება

Monday, April 22, 2013

ჩემი საუკეთესო მეგობრის ქორწილი

ძალიან მიხარია ამ ფილმის გმირი რომ არ ვარ და ამ ფილმის სახელი რომ ამ პოსტს ჰქვია.
სულ სხვა სცენარია.
ყველაფერი დაიწყო ასე...
  იქეთა ამბავი:  მიუნხენის აეროპორტში რომ ზიხარ და ფიქრობ "მოდი ტელეფონში შეტყობინებებს მაინც წავშლი" და ამ შეტყობინებებში რომ აღმოაჩენ ერთ უბრალოდ ყურადღებიან მესიჯს და რომ მოგინდება მადლობა გადაუხადო დიდი ხნის წინ გამოჩენილი ამ ყურადღების გამო.
  აქეთა ამბავი:
YOU HAVE   UNREAD MESSAGES !!!
   იმედგაცრუებული ხარ.არავისთან საუბარი არ გსურს და ყელში ბურთი გიჭერს.
   იმხელა სიმშვიდე მოიტანა ამ შეტყობინებებმა.
   ზიხარ და რომ ფიქრობ რომ რით დაიმსახურე ეს კარგად ყოფნა.
   ბევრი შოკოლადი, ბევრი ყვავილები, ვარსკვლავებიანი თვალები.

ჩემი ამბავი:
  როცა გამაცნო ამას ვაკვირდებოდი მეთქი აბა როგორ არის, აბა თავის თავს ხომ არ ატყუებს და მისი სიმშვიდე მეც გადმომედო ისე წყნარად მოხდა ყველაფერი.

  მერე პარიზი და კადრი ეიფელის ფონზე .
  ისეთი აჟიტირებული იყო, ვგრძნობდი როგორ ტიროდა და გაუთავებლად იმეორებდა მითხარი, მითხარი, მითხარი
 სინამდვილეში ვიცოდი რომ იმ საღამოს ეიფელის რომელიმე სართულზე ხელს სთხოვდნენ და სულ არ მეპარებოდა ეჭვი რომ ეს თანახმა იქნებოდა.
 მაინც ვნერვიულობდით ყველანი. ისიც.
 აი ისეთია  ის   შენი საუკეთესო მეგობრისთვის რომ ინატრებდი და იტყოდი რომ ასეთი კარგი ჰყავდესო.
  აეროპორტში რომ დავხვდით მე და მარიამი ის გზა არასოდეს დამავიწყდება, ძალიან თოვდა და ნელა მივცურავდით დილის რომელიღაც საათი იყო და გულისცემა კაცმა არ იცის რამდენი.
  რომ ჩამოვიდნენ და არ გველოდა ეს. სახე გაუბრწყინდა დაღლილს. მისი ყველა ემოცია მახსოვს.
 მერე საღამოები მის სახლში და ერთ-ერთ საღამოს მისი კივილი "ვაიმეეე 2 ხაზიაააა"
 როცა აფთიაქში ტესტი ვიყიდეთ ვეუბნებოდი გული მიგრძნობს  დადებითი იქნება -მეთქი.მაინც ვფიქრობდი "ეხლა რომ მართლა იყოს"  და მართლა იყო.
 ქორწილი.
 მიხაროდა. გოგოები ჩემი მანქანით გზაზე კოკისპირული წვიმა და ხასხასა მწვანე ხეები.
 მუსიკა და ბევრი კარგი ამბის გახსენება.
 ხელისმომკიდეები ერთნაირ ტანსაცმელში.
 სტუმრები და იასამნისფერი და თეთრი.
 ცერემონია ტბის პირას.
 ეს მამამ მოაცილა იქამდე
 და მერე როგორც ხდება ხოლმე.
 ისეთი ქორწილი იყო არასოდეს რომ არ დაგავიწყდება.
 ვთქვი რომ ეს ამბავია რომელიც მაბრუნებს ბავშვობაში და მჯერა რომ ზღაპრები მხოლოდ ზღაპრები არ არის და რეალურადაც ხდება ასეთი ამბები.