Tuesday, October 14, 2014

Letter for Peter Pan

                                            - იცი ვენდი? ერთ გოგოს უფრო მეტი სარგებლობის მოტანა შეუძლია ვიდრე ოც ბიჭს ერთად აღებულს


შუაღამემშვიდობისა პიტერ,
შენ ახლა შუა ძილში ხარ და ნევერლენდში ალბათ ვარსკვლავებით სავსეა ცა.
მთვარე ალბათ უკვე დაათვალიერე ტელესკოპით.
ადრე მითხარი იმდენად კარგი ადამიანი ხარ, შენი ლონდონში გაშვება არ მინდაო.
სულ მაინტერესებს პიტ საიდან მოიტანე რომ კარგი ვარ?
იცი ადრე ჩემს მანქანას უკან რა ეწერა?
"THIS CAR GOES TO NEVERLAND"

მოგიყვები როგორ ვარ.
ვფიქრობ ბევრს- ადამიანებზე ვისაც შეგნება არ აქვს.საიდან მოდის შეგნება, განათლებიდან თუ გენეტიკურია?ადამიანებზე ვისაც ჰგონია, რომ ვინმე მასზე რაიმე მხრივ დაბლა დგას და მიკვირს ნეტავ თავისი თავი დედამიწისთვის თუ შეუდარებიათ?ვფიქრობ ათეისტებზე. ნეტავ როცა ძალიან ცუდად არიან და გამოსავალს ვერ ხედავენ რაზე ფიქრობენ?
ისევ დილემაა როცა ადამიანი მატყუებს და მივხვდი და ხმა არ ამოვიღე ნიშნავს რომ მომატყუა, თუ ვერ მომატყუა?
ვფიქრობ შემთხვევითი ამბები სასჯელია, გამოცდა თუ საჩუქარი თუ უბრალოდ არის?ვფიქრობ ხშირად რატომ არ ვიცინი?
ვფიქრობ რატომ ეშინიათ ადამიანებს საკუთარი თავების ყველაზე მეტად და რატომ არ არიან საკუთარ თავებთან გულახდილი?
ვფიქრობ ჩემი შენთან ახლოს ყოფნა ძალიან საშიშია შენთვის,
ვფიქრობ რომ მართლა არ არსებობს კოკა-კოლაზე გემრიელი სასმელი,
ვფიქრობ რომ ლურჯი ყველაზე მაგარი ფერია და არ შეიძლება სილურჯე ერქვას გარდაცვალებას,
ისევ ვფიქრობ რომ ხედზე უფრო მნიშვნელოვანი გზაა მწვერვალამდე,
და ვფიქრობ , რომ მითია ქალბატონი დარლინგის სიტყვები ჩემი ღიმილის კუთხეში დამალულ კოცნაზე, რადგან შენ ის არასოდეს შეგიმჩნევია.
ვფიქრობ აღარაფერს ვიტყვი, თუკი სიჩუმეს უკეთესობისკენ არ შევცვლი
ვფიქრობ რომ რაც ხდება, ყოველთვის დროულად ხდება.
და მგონია რომ თუ შეცდომას დავუშვებ ჯობია დროულად გავიცინო.
კარგია ჩინური სიბრძნე.
ვფიქრობ რომ უკვე დიდი გოგო ვარ და ,,ადრე თუ გვიან ყველა ბავშვი იზრდება, ერთის გარდა." 
აი ასე ვარ.



სიყვარულით ვენდი






Thursday, October 2, 2014

Dear Father

"მამა, უთხარი ღმერთს,
უფრო მეტად უყვარდეს უმამოდ დარჩენილი გოგოები,
რომლებიც საღამოობით სხედან ფანჯრის რაფებზე,
ერთადერთი ნათურის ქვეშ,
ნიკაპით ეხებიან მუხლებს
და ხელების ერთმანეთზე ჩაბღაუჭებით იკავებენ კანკალს,
რომლებიც დაღამებული თვალებით დასცქერიან
ბებიების მოქსოვილ წინდებში გახვეულ,
გამხდარ ფეხებს,
რომლებმაც საბნის ქვეშ კითხვაში გაატარეს ბავშვობის ნახევარი,
რომელთათვისაც წარსულს მხოლოდ გაიშვიათებული ნავთის სუნი აქვს,
რომლებსაც უკვე დაავიწყდათ,
როგორია მამებთან ერთ ჭერქვეშ ცხოვრება,
კარაქიანი პურის და შოკოლადიანი რძის გემო,
საწოლთან აღმოჩენილი ცივი ფორთოხლების გემო,
ან, უბრალოდ, უდარდელობის გემო."  /სალომე ბენიძე"



დილამშვიდობისა მამა,
ყველაზე რთულია წერილი ისეთ ადამიანს მისწერო ,ვინც აღარ არის.
ყველაზე ძნელია შენი მონატრება.
უფროსწორედ შენს მეტი არავინ არ მენატრება.
შენი დახმარება მჭირდება,
მინდა გთხოვო რომ გამანთავისუფლო.
ვიცი ეს წერილი გატკენს, მაგრამ მჯერა რომ სწორად გაიგებ.
მამა, ძალიან დავიღალე ერთდროულად დიდი და პატარა გოგოობით.
პატარა მაშინ ვარ როცა შენ მახსენდები, როცა წარმოვიდგენ რომ ჩემი გულისთვის ყველაფერს გააკეთებდი, როცა ყველა მოვლენას ვუყურებ "მამიკო, რომ ცოცხალი ყოფილიყო".
გთხოვ  მომეცი საშუალება გავიზარდო, ვიყო დიდი რომელსაც შეუძლია თავისით მიიღოს გადაწყვეტილება, რომელსაც შეუძლია თვითონ გადაიაროს წინააღმდეგობების მთა. რომელსაც ყველა არ უყვარდეს და ამის გამო სინდისი არ აწუხებდეს, რადგან შენ არ მოგეწონებოდა სხვანაირად.
გამიშვი.
მინდა ვიყო თავისუფალი.
როცა შენი გარდაცვალების გამართლებას ვეძებ,  ვფიქრობ ალბათ იმისთვის რომ რაღაცნაირად  სწორი გზა მოგეცა ჩემთვის.
არ ვყოფილიყავი, ფუქსავატი, განებივრებული მამიკოს გოგო, რომელსაც შეეძლო  მაშინ ეტირა,როცა მოუნდებოდა. სულ პატარა იყო  შენთვის და  შეეძლო ის ბიჭი შეყვარებოდა თამამად ვინც უნდოდა. იცოდა გულს ვერავინ ატკენდა, როცა შენ ჰყავდი.
მაშინ არაფრის არ მეშინოდა დედამიწის ზურგზე, მხოლოდ ლოგინის ქვეშ ვიყურებოდი ხოლმე ძილის წინ.
ახლა ყველაფრის მეშინია, მეშინია მანქანის სიჩქარის კოლოფი არ იყოს გაფუჭებული, მეშინია დედა ავად არ გახდეს, მეშინია სამსახურის არ ქონის და ამის გამო იმ საქმეს ვაკეთებ რასაც ყველაზე მეტად ვერ ვიტან, მეშინია სესხის აღების ფოტოაპარატის საყიდლად, მეშინია ვინმეს იმედი გავუცრუო, მეშინია მომავლის, ისე მეშინია რომ ყოველდღე მგონია რომ ბოლო დღეა.
გამანთავისუფლე და მასწავლე აღარ მეშინოდეს;
მასწავლე გადავეჩვიო ლოგინის ქვეშეთის შემოწმებას;
მასწავლე შევეშვა სამყაროს ფერადად ყურებას;
მასწავლე შენს სილუეტებს აღარ ვეძებდე,სხვა ადამიანების სილუეტებში;
მასწავლე ადვილად არ ვენდობოდე  და არ მიყვარდებოდეს;
მასწავლე შენი სურათების დათვალიერება;
მასწავლე ნაკლები ნერვიულობა, რადგან ჩემი ჯანმრთელობა საფრთხეშია ამის გამო.
მასწავლე ისე როგორც მაშინ როცა მდინარის შუა გულში დამტოვე და წამოხვედი და მე მას შემდეგ კარგად ვცურავ.
ისე როგორც მაშინ, როცა ნაძვების ხატვა არ გამომდიოდა,



ახლა იმიტომ გადავწყვიტე ამ წერილის მოწერა,რომ ხვალ ჩემი დაბადების დღეა.
მინდა ხვალიდან დიდი გოგო ვიყო.
გილოცავ ჩემს დაბადების დღეს მამი





Tuesday, August 19, 2014

ბებიაჩემი

      გურულია, მაგრამ  ოლღა ბებიას არ ჰგავს. არც წყევლა იცის და არც წელში მოხრილია ჯოხით ხელში. პირიქით.
    "მოი,  ცა, ერიცახას მოგეფერები" - ამბობს ბებიაჩემი და მისვლისას თავზე მატყდება მოფერებითი სიტყვების ისეთი კორიანტელი, არსად რომ არ გამიგონია,ხოლო ზოგიერთი მათგანის გამო  შემრცხვება კიდეც.
      ოდნავ ხორკლიანი ხელები აქვს და საოცარ შეგრძნება იყო,  დილით მათი ზურგზე ფერებით, გაღვიძება. ძალიან უხარია, როცა ავღნიშნავ ხოლმე, რომ ერთმანეთს ვგავართ, როცა საერთოს პოულობს ჩემსა და მას შორის.
    
   ბებიაჩემი ორი ცალია. ცისანა მასწავლებელი და ცისანა ბებია. ერთმანეთისგან თითქმის არაფრით განსხვავდება. ორივე მკაცრი და დისტანციურია
   მახსოვს ბებიაჩემი ლამფის შუქზე ჩვენთან ერთად კარტის მოთამაშე  და მახსოვს ბებიაჩემიც ეზოში მოფუსფუსე ცელით ან თოხით ხელში.
   არ ვიცი როგორი მასწავლებელი იყო, ის კი ვიცი, რომ ჩემი ბავშვობის  მეგობრებს მისი ძალიან ეშინოდათ და თან ძალიან უყვარდათ. არც ის ვიცი, ამას როგორ ახერხებდა.
   ბევრი რამ ვისწავლე მისგან, მაგრამ არსებობს რაღაცები, რისი გაკეთების დროსაც ყოველთვის მახსენდება, რომ მან მასწავლა. მაგალითად, როგორ დამებანა სწორად თმები, როგორ გამეზომა წნევა, როგორ  გამომეცხო მჭადი : ,,პირველი, ბებია, რაც უნდა ქნა საჭმლის გაკეთების წინ ხელები უნდა იხეხო, იხეხო, იხეხო ისე, აფერი ბაქტერია არ მოხდეს შით, მერე ამეიღე  მუჭებით მჭადის ფქვილი,  დაყარე გობზე და  დაასხი წყალი და ეფერე ახლა მაგას. იცი, ბებია, მოფერება უნდა ყველაფერს გემრიელი რომ გამოვიდეს. რაფერი გულითაც შობი საქმეს, იმფერი გამოდის."
      მოფერებისა და საჩუქრების მიუხედავად, ზუსტად იცოდა, როგორ არ გავთამამებულიყავით. როგორ არ მოგვსვლოდა ზედმეტი. მაშინ ძალიან ვბრაზდებოდი ხოლმე, როცა სარეველას მრავალძარღვასგან გარჩევას მასწავლიდასარეველა ბალახები შუადღემდე უნდა მოგვეთხარა უკანა ეზოში.შუადღით სადილის მერე აუცილებლად უნდა დაგვესვენა, დაგვეძინა ან წაგვეკითხასამაგიეროდ, მთელი საღამო შეგვეძლო გვეთამაშა.
        დედამიწის გულში რა ხდება ის იცის და სათქმელს ისე გეტყვის, ვერც გაუბრაზდები, არც გეწყინება. გიჟდება იუმორზე და ყველაზე მეტს საკუთარ თავზე ხუმრობს. უყვარს, როცა ეფერებიან, აქებენ და ზუსტად იცის თავისი შესაძლებლობები.

     
     
      "75/55 " ასე ერქვა მისი სკოლიდან გაცილების საღამოს, რომელსაც მე ვერ დავესწარი, მაგრამ მისგან იმდენ და ისე დაწვრილებით მოვისმინე ამის დანაკლისი არ მაქვს. ვუყურებ, როგორ ეამაყება საკუთარი თავი და როგორ ევსება თვალები ცრემლებით, როგორ ენანება თავისი თავი სიბერისთვის და როგორ სძულს ეს სიტყვა და მეც მეტირება.  
    მიყვარს ჩემი ეზოში შესვლა და ბებიაჩემის დახვედრა ოდაში. მიყვარს მისი სიტყვები, როცა მე მხედავს, მიყვარს მისგან ამის აღნიშვნა- "ყველა ხომ მიყვარს, ცა, ყველა. რაფერ უნდა ვთქვა შვილიშვილებს ვარჩევო, მარა, აი რომაა ცაააა? ნენააა, პირველი, პირველი, პირველი და მთელი სამყარო ჩამოზიდული ჩემს ეზოში" .

Friday, November 8, 2013

სახლი არის იქ, სადაც არის აფხაზეთი.

# 1

როცა თვალებს ხუჭავს, ის მზეს ხედავს.
მზე თვალებში ანათებს.
მწვანე, მწვანე ზღვის ტალღებზე ზურგით წევს და არ ფიქრობს იმაზე, რომ ეს შეიძლება მხოლოდ სიზმრად დარჩეს.
სიზმრად, რომელიც ქრონიკულად ესიზმრება.
მახსოვს, როცა მას ჩემი შეთხზული ამბავი მოვუყევი, იმაზე თუ როგორ მიდიოდა მატარებლით თავის თხელ გოგოსთან ერთად ქალაქში და ბოლოს ვუხსენე რომ ეს ქალაქი სოხუმი იყო. იტირა.
არ უთქვამს, რომ იტირა ჩემით მივხვდი.






# 2

როცა დედაჩემი იხსენებს გაგრას, თვალები უბრწყინავს.
ალბათ კარგი მოგონებები აქვს.




# 3
სულ ჟრუანტელი მივლიდა, როცა ყვებოდა ამბავს როგორ გამოუშვეს სახლებიდან, რა პირობებში ცხოვრობდნენ ივერიის სასტუმროში და როგორ ვერ იტანდა, როცა "ლტოლვილს" ეძახდნენ. მაშინ გავაცნობიერე როგორი შეურაცხმყოფელი იყო სიტყვები "დევნილი". "ლტოლვილი"


# 4

"აფხაზეთი ჩემთვის მამაჩემია და ის ორიოდე კადრი, რომელიც დღემდე მიტრიალებს თვალწინ."  თქვა სალომემ და მე ძალიან კარგად მახსოვს მისი თვალები, როცა ნინას ვუსმენდით. ვიცოდი, რომ იქ მყოფებიდან ყველაზე მეტად კაწრავდა მის გულს მონათხრობი ისტორიები. არასოდეს უსაუბრია ჩემთან აფხაზეთზე.




 # 5

ცეკვაზე დავდიოდით ერთად.
სულ ჩუმად იყო.  თვალებში ზღვა ჰქონდა.
როცა  რაიმე შენიშვნას მისცემდნენ, ზღვა ღელვას იწყებდა და ნაპირებიდან გადმოდიოდა.
ერთხელ ადრე მივედი რეპეტიციაზე. გასახდელში დამხვდა და ტიროდა.
რა მოხდა მეთქი და ჩემი ბაღის ჯგუფელი შემხვდაო.
და მეთქი რა გატირებს და სოხუმში დავდიოდით ერთადო.
მხრები ავიჩეჩე. არც მიცდია გამეგო.





# 6


ავტორი არ მახსოვს.
თხელყდიანი წიგნი იყო. " სოხუმის დაცემა"  ასე ერქვა.
რომ დავამთავრე მამაჩემს მივუბრუნდი და
მეთქი მა რამხელა ამბავია ამ 72 გვერდში ჩატეული მეთქი.



# 7

პირადად არ ვიცნობ.
რაღაც ვკითხე და ისეთმა გულანთებულმა მითხრა, თუ არ დავბრუნდებით. მე მაინც წავალო, დავიჯერე.




მე არ ვიცი დაბრუნდებით თუ არა.
მაგრამ ძალიან მინდა ჩემი საყვარელი ტბების სიის თავში რიცა იყოს.





Saturday, October 5, 2013

You always say that we're just friends

"ჩემო საუკეთესო მეგობარო,
ვიცი, არა მაქვს სანატრელი სილუეტი
და მეგობრის დარქმევა ჩემთვის
არის ალბათ ისე მარტივი,
როგორც კასრის წყლით ავსება თავსხმა წვიმაში,
მაგრამ ისიც კარგად ვიცი,
ყოველი იმედგაცრუების შემდეგ,
კარის ყოველი გამოჯახუნების შემდეგ,
ქარის ყოველი გადავლის შემდეგ
,ყველა სურნელის მობეზრების შემდეგ
შენ გახსენდება,
რომ ჩემკენ მომავალი გზა ყველაზე მოკლეა,
ყველაზე მარტივი _
მე ხომ შენს ნაფეხურებში ვადგამ ფეხს,
ფრთხილად და ჩუმად,
შენ ხომ ჩემი ცხოვრების ნახევარი მიგაქვს თან,
საითაც წახვალ."


I've known you for years;
You always say that we're just friends.
Over a hot cup of coffee,
You just talk about him.

We take a ride through the city.
I play some music to ease your broken heart.
You put your head on my shoulder
And I just try to listen.

Someday, I will hold you in my arms.
Someday, you will know that I am the only one for you.

Our love is slow and easy,
But you don't even know it,
Well I've got nothing but time,
For you to recognize it.

Someday, I will hold you as my own.
Someday, you will know that I am the only one for you.

I've known you for years;
You always say that we're just friends.


:):):):):):):):):):)