Tuesday, October 14, 2014

Letter for Peter Pan

                                            - იცი ვენდი? ერთ გოგოს უფრო მეტი სარგებლობის მოტანა შეუძლია ვიდრე ოც ბიჭს ერთად აღებულს


შუაღამემშვიდობისა პიტერ,
შენ ახლა შუა ძილში ხარ და ნევერლენდში ალბათ ვარსკვლავებით სავსეა ცა.
მთვარე ალბათ უკვე დაათვალიერე ტელესკოპით.
ადრე მითხარი იმდენად კარგი ადამიანი ხარ, შენი ლონდონში გაშვება არ მინდაო.
სულ მაინტერესებს პიტ საიდან მოიტანე რომ კარგი ვარ?
იცი ადრე ჩემს მანქანას უკან რა ეწერა?
"THIS CAR GOES TO NEVERLAND"

მოგიყვები როგორ ვარ.
ვფიქრობ ბევრს- ადამიანებზე ვისაც შეგნება არ აქვს.საიდან მოდის შეგნება, განათლებიდან თუ გენეტიკურია?ადამიანებზე ვისაც ჰგონია, რომ ვინმე მასზე რაიმე მხრივ დაბლა დგას და მიკვირს ნეტავ თავისი თავი დედამიწისთვის თუ შეუდარებიათ?ვფიქრობ ათეისტებზე. ნეტავ როცა ძალიან ცუდად არიან და გამოსავალს ვერ ხედავენ რაზე ფიქრობენ?
ისევ დილემაა როცა ადამიანი მატყუებს და მივხვდი და ხმა არ ამოვიღე ნიშნავს რომ მომატყუა, თუ ვერ მომატყუა?
ვფიქრობ შემთხვევითი ამბები სასჯელია, გამოცდა თუ საჩუქარი თუ უბრალოდ არის?ვფიქრობ ხშირად რატომ არ ვიცინი?
ვფიქრობ რატომ ეშინიათ ადამიანებს საკუთარი თავების ყველაზე მეტად და რატომ არ არიან საკუთარ თავებთან გულახდილი?
ვფიქრობ ჩემი შენთან ახლოს ყოფნა ძალიან საშიშია შენთვის,
ვფიქრობ რომ მართლა არ არსებობს კოკა-კოლაზე გემრიელი სასმელი,
ვფიქრობ რომ ლურჯი ყველაზე მაგარი ფერია და არ შეიძლება სილურჯე ერქვას გარდაცვალებას,
ისევ ვფიქრობ რომ ხედზე უფრო მნიშვნელოვანი გზაა მწვერვალამდე,
და ვფიქრობ , რომ მითია ქალბატონი დარლინგის სიტყვები ჩემი ღიმილის კუთხეში დამალულ კოცნაზე, რადგან შენ ის არასოდეს შეგიმჩნევია.
ვფიქრობ აღარაფერს ვიტყვი, თუკი სიჩუმეს უკეთესობისკენ არ შევცვლი
ვფიქრობ რომ რაც ხდება, ყოველთვის დროულად ხდება.
და მგონია რომ თუ შეცდომას დავუშვებ ჯობია დროულად გავიცინო.
კარგია ჩინური სიბრძნე.
ვფიქრობ რომ უკვე დიდი გოგო ვარ და ,,ადრე თუ გვიან ყველა ბავშვი იზრდება, ერთის გარდა." 
აი ასე ვარ.



სიყვარულით ვენდი






Wednesday, October 8, 2014

ჩემი საყვარლის საყვარლები

    ფანჯარასთან ვდგავარ და ვუყურებ. ჩემკენ ზურგით ზის და თანამშრომლებს ეთათბირება. ხელში პასტას ათამაშებს და თვალები, რა თქმა უნდა, შუშის აქვს. ასეთ დროს სხვებს გონიათ, დაძაბული ფიქრობს იმაზე, რასაც ეუბნებიან. მარტო მე ვიცი, რომ ამ დროს საერთოდ არ ესმის, რა ხდება ირგვლივ, მაგრამ ეს არასდროს არავისთვის მითქვამს.
ეს ხაკისფერი პიჯაკი მე ჩამოვუტანე შარშან რომიდან. უხდება. მე მიყვარს, როცა ჩემი ნაყიდი ტანსაცმელი აცვია, უფრო ის მიყვარს, როცა სხვები აღნიშნავენ, რომ ყველაზე უკეთ მე ვიცი, რა უხდება, ყველაზე უფრო კი ის მიყვარს, როცა თვითონ ამბობს, რომ ყველაზე კარგად ჩემს ნაყიდ ტანსაცმელში გრძნობს თავს.
ვატყობ, თავის ქნევას უმატა თანხმობის ნიშნად, ესე იგი, იღლება. ღილაკს ხელს ვაჭერ და მდივანს შოკოლადის და ყავის შემოტანას ვთხოვ. ვამჩნევ, როგორ უყურებს ჩემს წითელლაქწასმულ ფრჩხილებს და მეღიმება.
მდივანს ყავა და შოკოლადი მოაქვს. მე ჭიქას ფანჯარაზე ვდგამ. უნდა გაგრილდეს, ისე არ დალევს. ესეც მარტო მე ვიცი.
მიყურებს და მიღიმის. ყველაზე კარგად თვითონ იცის, რომ არის რაღაცები, რაც მის შესახებ მარტო მე ვიცი და არასდროს, არასდროს მითქვამს სხვებისთვის.


ერთმანეთი რომ გავიცანით, პატარები ვიყავით. პატარები რა, მე თექვსმეტის, თვითონ ჩვიდმეტის. სულ ჩუმად იყო, ჩუმად მიყურებდა ხოლმე შორიდან. მე მეცინებოდა, ვტიპობდი. იმიტომ ვტიპობდი, რომ უფრო მაგარი ტიპი ვიყავი უბრალოდ, განზრახ არ ვაკეთებდი არაფერს. ეს სხვა გოგოებს დასდევდა და ჩუმად მაინც მე მიყურებდა. ერთხელ წავასწარი _ ბუნგალოს საპირფარეშოსთან ვიღაც გოგო ყავდა აყუდებული და მე რომ დამინახა, მომაშტერდა... მომაშტერდა და გააგრძელა.
მეორე დღეს სასტუმროს სასადილოში შევეფეთე საუზმეზე და თვალი ამარიდა. მე გამეცინა. ვერ მივხვდი, რატო გაუტყდა. მაშინ მართლა არავინ იყო ჩემთვის. მაშინ არ ვიცოდი, რომ მერე ბევრჯერ ვნახავდი სხვა ქალთან და ბევრჯერ მოვიკვნეტდი ტუჩს მწარედ, ისე მწარედ, რომ საკუთარი სისხლის გემო მეგრძნო, მაგრამ არ ვიტირებდი.
და რატო არ ვიტირებდი? ზუსტად არ ვიცი, ალბათ იმიტომ, რომ ვგრძნობ _ მე მის საწოლში ჩემი ადგილი მაქვს.


რით ვეღარ დამთავრდა ეს ოხერი თათბირი. ეწევა. ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით ბევრს ეწევა. როცა მთხოვს, რომ მოვწიო, მეც ვეწევი. უყვარს, როცა ერთად ვეწევით. მეც მიყვარს. ისე, კაცმა რომ მკითხოს, დიდი ხანია, მოწევას შევეშვი.
სავარძელზე გადაწვა და კვამლს ჭერისკენ უშვებს, ვითომ უსმენს თანამშრომლებს. მე ფანჯარასთან ვდგავარ გაუნძრევლად, თან ამის საქციელს ვაკვირდები, თან სხვებს ვუგდებ ყურს. ვიცი, ამაღამ ჩემთან დარჩება. ისე იფხანს კეფას, ნერვიულად, ჩემთან დარჩება და დილით, ყავას რომ გავუმზადებ, ნამცხვარს დავუჭრი, ბანანს გავუფცქვნი, წინ დავუჯდები, მის ფინჯანს სულს შევუბერავ, ქვემოდან ავხედავ და გავუღიმებ, მკითხავს, გუშინდელ (ანუ დღევანდელ) თათბირზე ვინ რა ილაპარაკა.
ამიტომ ყველაფერი კარგად უნდა მახსოვდეს. მე ჩავარდნები არ მეპატიება.


ზღვაზე შეხვედრის მერე ისე გავიდა 2 წელი, არაფერი უთქვამს. მარტო მიყურებდა ხოლმე. ვმეგობრობდით თან და თან ისე მიყურებდა ხოლმე, მეგონა, შიშველი ვიდექი და სულ მინდოდა, ან გავქცეოდი, ან მაგრად ჩავხუტებოდი.
იმ გოგოს ვერ ვიტანდი, „გეპეიში“ სწავლობდა, ჩამოვარდნილი უკანალი ქონდა და სქელი ფეხები. ცოტა უტვინოც იყო. უტვინო რა, გაუნათლებელი, თორემ იმისთვის კი ყოფნიდა ტვინი, რომ ამას კისერზე ჩამოკიდებოდა, თან ჩემს დასანახად. ჩემს დასანახად იმიტო, რო ბევრი ეცადა თუ ცოტა, გაიკითხა-გამოიკითხა და ვერავინ უთხრა, რა ვიყავით ჩვენ ერთმანეთის, შეყვარებულები, მეგობრები... და საერთოდ, რა ჯანდაბა ხდებოდა ჩვენს თავს. ვის რა უნდა ეთქვა, ჩვენც არ ვიცოდით წესიერად. გოგო კი სულ კისერზე ეკიდა ამას და ბოლოს ჩაუწვა კიდეც. მე ვიღაცამ მითხრა და მეგონა, მოვკვდი. საღამოს ჩაის რომ ვსვამდი, ჭიქა ხელში შემომეფშვნა, ხელები კიდევაც დამეწვა და კიდევაც დამესერა. ერთი ხაზი ახლაც მაჩნია მარცხენა ხელისგულზე და ახლა, როცა ვეფერები ხოლმე, როცა იღლება და მივდივარ და ორივე ლოყაზე ვადებ ხელებს, როგორც თვითონ უყვარს, სახეში ხვდება თავისივე სისულელის შედეგი _ ჩემი დასახიჩრებული ხელის გული. ხშირად მეკითხებოდა, რა დამემართა ამ ხელზე, მე არაფერს ვპასუხობდი, მერე ეს ორივე ხელში იღებდა ჩემს მარცხენას, აბრუნებდა და ძალიან ფრთხილად მკოცნიდა შრამზე. ძალიან რომ წაიღო ტვინი კითხვით, რა დამემართა, ვუთხარი, რომ ოდესღაც, ბავშვობაში, ველოსიპედიდან გადმოვვარდი. რა იცის, რომ ველოსიპედს ვერასოდეს ვატარებდი. ამას გონია, მე ყველაფერი შემიძლია, იმიტომ, რომ მე ყველაზე მაგარი ვარ, არასოდეს არაფერი მეშლება, არაფერი მავიწყდება და არ შეიძლება, რაიმე ცუდად გამომივიდეს. ველოსიპედის ამბავი რომ მოისმინა, ბევრი იცინა, მერე გაჩერდა, მიყურა და თქვა: „ჩემი გადარეული“. მას შემდეგ, ყოველთვის, როცა გადაღლილობის მომხსნელი ჩემი მაგიური მოფერება ჩემს „ბავშვობის ტრავმას“ ახსენებს, გაღიმებული კოცნის ხოლმე ჩემს შრამს და ამბობს: „გადარეული... ჩემი გადარეული...“


საათს ვუყურებ. უკვე საათნახევარია, ვთათბირობთ. არაფერი განსაკუთრებული, ჩვეულებრივ საკითხებს განვიხილავთ, სისულელეებს. ან რა უნდა ხდებოდეს ახალი ყოველ კვირაში.
ხანდახან მეცოდება. ყველა ამას უჭამს ტვინს _ თანამშრომლები, ცოლი და მთელი მისი სანათესაო, მეგობრები, რომლებსაც ყოველთვის რაღაც ჭირდებათ ამისგან, კიდევ ისინი, ვის წინაშეც სამსახური ავალდებულებს, ისინიც, ვის წინაშეც თვითონ ივალდებულებს თავს, კიდევ უამრავი გზააბნეული, რომლებსაც ეს ყველას წინაშე ვალდებული ჰგონიათ.
მე ვცდილობ, ყველაზე ნაკლებად შევაწუხო. კმაყოფილი ვარ საყვარლის სტატუსით და მართალია, ვიცი, რომ ამაზე დიდი ბედნიერებებიც არსებობს, ვცდილობ, არ შევიმჩნიო. არც მაშინ მითქვამს რაიმე, ამისმა ცოლმა კინაღამ ბავშვი რომ მომანათლინა, როგორც „ოჯახის მეგობარს“. უარი არ მითქვამს, უბრალოდ, იმ დილით, ბავშვი რომ უნდა მომენათლა, ავარია გავაკეთე და ნეკნები დავილეწე, მერე ამასთან ოჯახში დავრეკე და მოვიბოდიშე, რომ ამ საპატიო მიზეზის გამო ნათლობაზე ვერ მივიდოდი და ასევე ძალიან ზრდილობიანად ვითხოვე, რომ ე.წ. „მოხსენიებული ნათლიის“ სტატუსი არ მინდოდა.
დანათესავებას გადავრჩით, მაგრამ წვიმიან ამინდებში ნეკნების ტკივილი ცუდად მახსენებს იმ ავარიას და ასევე მახსენებს იმას, რომ დეგენერატი ვარ, მაგრამ ცოცხალი დეგენერატი.
ჰოდა, როცა წვიმს და თითქმის მთელი სხეული მტკივა, ღამეები მიყვარს. მიყვარს იმიტომ, რომ ჩემი ბინის მანსარდაზე ანთია ბუხარი, მე შიშველი ვწევარ ხალიჩაზე და ეს მკოცნის, ზურგზე მკოცნის, ძალიან ფრთხილად, იმიტომ, რომ იცის, ავარია განზრახ გავაკეთე, იმისთვის, რომ ჩემთვის ყოველთვის ეკოცნა, რომ არასდროს მონატრებოდა ჩემი შიშველი სხეული, ფაფუკ ხალიჩაში ჩაკარგული და გრილი.
ესეც მარტო მე და მან ვიცით. სხვა ვერასოდეს გაიგებს.


პირველად რომ წავედი, ეგონა, მოკვდებოდა. მერე მითხრა თვითონ. სანამ წავიდოდი, ერთ დილით ვიღაცასთან გამოვიჭირე. სადღაც უნდა წასულიყო, რაღაც შეხვედრა ქონდა  და მე უნდა დამერეკა, იმიტომ, რომ ვერასდროს ვერავინ აღვიძებს დედამისის და ჩემს გარდა. დედამისი სახლში არ იყო და წინა საღამოს მთხოვა, დილის რვაზე დამერეკა.
მეც დავრეკე და ვიღაც გოგომ მიპასუხა. მე არ შევიმჩნიე და გააღვიძე-მეთქი, ვუთხარი. კარგიო და თურმე, ვერ გააღვიძა. იმ შეხვედრაზე ვერ მივიდა და საქმე გააფუჭა, მე კი, იმის მაგივრად, რომ ეს გამხარებოდა, რომ თავისი უტვინობით მორიგი სისულელე ჩაიდინა, საკუთარ თავს ვერ ვაპატიე ეს ამბავი.
ჩვენ ისევ ერთად დავდიოდით, ამას სულ ვიღაც ყავდა და მე წასვლა გადავწყვიტე. გადავწყვიტე და წავედი, რაღაც პროგრამა მოვძებნე, საბუთები შევიტანე, გავიმარჯვე და რამდენიმე თვით დავახვიე. იქ კარგი იყო, მაგრამ მენატრებოდა, ძალიან მენატრებოდა და ყოველ დილით, სარკეში რომ ვიხედებოდი, ჩემს თმაში ჭაღარის პროცენტული რაოდენობის ზრდა მაშფოთებდა.
მერე ჩამოვედი.
ისევ არაფერი თქვა.
მერე კიდევ წავედი, უფრო დიდი ხნით. ჭაღარაც მომემატა, მაგისტრის ხარისხიც და კიდევ ჩემოვედი.
ისევ იგივე...
მოკლედ, რამდენიმეჯერ წავედი და ჩამოვედი და საგრძნობლადაც გავჭაღარავდი. უბრალოდ, ქერა ვარ და ძალიან არ მეტყობა. ამბობენ, რომ მიხდება კიდევაც. არ ვიცი, მართლა მიხდება თუ არა ჭაღარა მაშინ, როცა მხოლოდ 31 წლის ვარ, მაგრამ ვიცი ის, რომ მან იცის _ ჩემი ნაადრევი ჭაღარა მისი ბრალია და ამიტომ, როცა თმაზე მეფერება, ყოველთვის ფრთხილობს, ფრთხილობს, რომ არ გააღვიძოს ჩემს თმაში მიძინებული ტკივილები.


ერთხელაც რომ ჩამოვედი, მეგობრის აგარაკზე მივდიოდით. მე და ეს მარტო. ზაფხული იყო და მე ძალიან თხელი კაბა მეცვა. მანქანა ახლაც ჩქარა დაყავს, მაშინაც  ჩქარა დაყავდა. სულ სულელურ მუსიკას უსმენდა და მე დავცინოდი, იმიტო, რო მე ისევ ვტიპობდი, ევროპაში ვცხოვრობდი რამდენიმე წელი, ამერიკაში ვაპირებდი წასვლას და ვტიპობდი, რა.
ძალიან ცხელოდა და მე ვერც ვამჩნევდი, ისე ვიწევდი კაბის კალთას მაღლა და მაღლა და თან ამის საყვარელ სულელურ სიმღერებზე ვიცინოდი. რომ გადაუხვია, ვერ მივხვდი, ის გადასახვევი რა შუაში იყო და ფანჯრიდან გადავიხედე. მარტო მაშინ მივხვდი, ძალიან ცხელი ხელის შეხება რომ ვიგრძენი შესამჩნევად დამოკლებული კაბის კალთის ქვეშ.
არაფერი მითქვამს საერთოდ. ვტიროდი მარტო, ვტიროდი და ვიყავი ბედნიერი, იმიტომ, რომ რაც ხდებოდა, მეც მინდოდა და რა მნიშვნელოდა ქონდა, სად ხდებოდა და როდის და რატომ მაინცდამაინც აქ და ახლა.
მაშინ ვიყავი ყველაზე ბედნიერი და ბუნებრივი. და მგონი, თვითონაც. იმიტომ, რომ რაც გროვდებოდა, გროვდებოდა წლების განმავლობაში, ყველაფერი ერთად იყო, ყველა სიტყვა, ყველა ემოცია და მაშინ მივხვდი, რომ ჩემი ადგილი იყო მასთან, მის ცხოვრებაში, მის საწოლში, მის სხეულთან ახლოს.
ეს, რა თქმა უნდა, არავისთვის მითქვამს, სამაგიეროდ, მეორე დღეს სხვებმა მითხრეს, რომ ვიღაც ყავდა და ის გოგო მოდელი, მსახიობი, მომღერალი თუ ვიღაც იყო და მთელმა თბილისმა იცოდა ამათი ამბავი, იმიტო, რო რამდენიმეჯერ, მთვრალს, ეს გოგო შუა კლუბში ყავდა ნახმარი.
მე მაშინ, უბრალოდ, ტუჩი მოვიკვნიტე, მეტი არაფერი და მიუხედავად იმისა, რომ დარჩენა ისე მთხოვა, როგორც არასდროს, ამერიკაში გავფრინდი.

საათს ვუყურებ. ძალიან იწელება ეს თათბირი. მეც კი დავიღალე. უკვე მიჭირს ყურადღებით ყოფნა. თან, დედა ალბათ უკვე გამოიყვანდა ბაღიდან ჩემს შვილს. მერე რა, რომ ანასტასია სულ დედაჩემთანაა და სულ ვენატრები, სინდისის ქენჯნაც მაწუხებს და დედის ინსტიქტიც იმაზე ძლიერი მაქვს, ბევრს რომ გონია.
ამას და ჩემს შვილს ერთმანეთი ძალიან უყვართ.
_ შაბათს სად წავალთ? _ ურეკავს ხოლმე პარასკევ საღამოს ანასტასია. დარეკვის დროსაც თვითონ არჩევს და ნომერსაც თვითონ კრებს.
_ სადაც შენ გინდა, ტას! _ ეუბნება ეს.
ანასტასია მე მგავს და ცირკი და ზოოპარკი არ უყვარს.
_ თეატრში _ ამბობს და თვალები უციმციმებს.
თითქმის ყოველ შაბათს ეს სახლში ამბობს, რომ ძალიან მნიშვნელოვანი შეხვედრა აქვს და დააგვიანდება. თითქმის ყოველ შაბათს ჩვენ ერთად დავდივართ თეატრში, ჩვენ და ანასტასია, ჩემი გერმანელი შვილი.



მე ისეთი ქორწილი მქონდა, ბევრი რომ ოცნებობს. დიდი, თეთრი კაბა მეცვა და გვერდით მაღალი, სიმპათიური გერმანელი მედგა. არა, უბრალოდ კი არ მედგა, მე მას ცოლად მივყვებოდი. მყავდა სამი მეჯვარე, ორი ქართველი და ერთიც _ გერმანელი და სამივეს ერთნაირი კაბები ეცვა. დედაჩემი სიხარულისგან ტიროდა და ყველა ნათესავი აღნიშნავდა, რომ მე ყოველთვის ჭკვიანი ვიყავი და ჭკვიანურადაც გავთხოვდი.
მე და მაქსიმილიანი ერთად მაშინ ვსწავლობდით, სულ პირველად რომ წავედი. მეორედ აფრიკაში შევხვდი, სადაც ჩემმა ამერიკულმა უნივერსიტეტმა კვლევის გასაკეთებლად გამგზავნა. თვითონ რაღაც ჰუმანიტარული მისიით იყო, მოშიმშილე აფრიკელებს აპურებდა. მაქსიმილიანი გამოტყდა, რომ ყოველთვის გიჟდებოდა ჩემზე და უარზე მეც არ დავმდგარვარ.
ჩვენ სამი წელი ვიცხოვრეთ ერთად ბერლინში, ბედნიერად და სტაბილურად, იმდენად ბედნიერად და სტაბილურად, რომ მე ყელში ამომივიდა ბერლინის ნაცრისფერი ცაც, ჩვენი არაჩვეულებრივი ბინაც, ისიც, რომ მაქსიმილიანი იყო ყველაზე კარგი მამა, ვინც კი ოდესმე მინახავს დედამიწის ზურგზე.
სამი წლის მერე მე ისევ დავბრუნდი, იმისთვის დავბრუნდი, რომ კიდევ ერთხელ ვყოფილიყავი ისე ავადმყოფურად ბედნიერი ამასთან ერთად, როგორც მაშინ.
ეს დამხვდა ცოლით, შვილით და კიდევ რამდენიმე საყვარლით. მე ჩამოვედი და ყველაფერი ავრიე. ცოლმა, რომელიც დაუსწრებლად მიცნობდა, როგორც ამის „საუკეთესო მეგობარს“, შემომჩივლა, იქნებ შენ მაინც გააგებინო, რომ ცოტა მომხედოს და დამაფასოსო.
მე კი, რა თქმა უნდა, ამას ის გავაგებინე, რომ მის ცხოვრებაში სხვა ქალების ადგილი არაა, იმიტომ, რომ მე ისევ ვარსებობ და ყოველთვის ვიარსებებ, ყოველთვის დავცინებ მის სულელურ მუსიკალურ გემოვნებას და ყოველთვის მეცმება მოკლე სარაფანი იმისთვის, რომ მან თავი ვერ შეიკავოს და ჩვენ ყველგან, სადაც მოგვინდება, უბრალოდ, ბედნიერები ვიყოთ.
მაქსიმილიანმა გამიგო, როგორც ევროპელი კაცების უმეტესობა იგებს ხოლმე იმას, რომ ცოლს აღარ უყვარს. მე მისთვის არ მითქვამს, რომ არასოდეს მყვარებია, არც ის მითქვამს, რომ მასთან სექსი ყოველთვის თვადახუჭულს მქონდა და სხვაზე ვფიქრობდი. თუ ლოგიკურად მივყვებით, ჩემს წარმოსახვაში ანასტასია მაქსიმილიანის შვილი სულაც არაა, ამის შვილია, მაგრამ მე ეს არასდროს არავისთვის მითქვამს, არც მაქსიმილიანისთვის, არც ამისთვის, მაგრამ ეს თვითონ ხვდება. მგონი, თავის წარმოსახვაშიც თვითონაა ანასტასიას მამა.


ის, რომ ჩვენს შორის რაღაც არის, რა თქმა უნდა, არავინ იცის, მაგრამ ყველა ხვდება.
მიყვარს, როცა დილით ჩემს გვერდით იღვიძებს და ყავას ვუმზადებ, მერე გამზადებულ ყავას ფანჯრის რაფაზე ვდგამ გასაგრილებლად, უფრო მერე კი, სანამ საკუთარი ხელიდან დავალევინებ, თვითონვე ვუბერავ სულს.
რაღაც საბუთზე ხელს აწერს. ესე იგი, თათბირი მთავრდება, იმიტომ, რომ ამას ყოველთვის თათბირის ბოლოს აკეთებს.
მე ეს ვიცი.
კიდევ ის ვიცი, რომ ახლა უკმაყოფილოა _ მდივნის მოტანილი შოკოლადი უთხილო იყო, არადა, თხილიანი უყვარს.
ერთ კვირაში პრაღაში მივფრინავ და ზუსტად ვიცი, როგორი პალტო უნდა ჩამოვუტანო, რომ თავი ყველაზე მაგარი ეგონოს.
მანამდე კი...
ისეთი ჩაფიქრებული ზის, ამაღამ აუცილებლად ჩემთან რჩება.
იმიტომ, რომ მე ყველაფერი ვიცი, ყველაფერი მესმის და ყველაფერს ვხედავ.
იმიტომ, რომ მე ყოველთვის მაქვს საუკეთესო თხილიანი შოკოლადი.
იმიტომ, რომ ცა იქუფრება, საღამოს იწვიმებს, მე მეტკინება ზურგი და ფრთხილი, ფრთხილი კოცნები დამჭირდება.
იმიტომ, რომ მე მისი საყვარელი ვარ და ეს უფრო მეტია, ვიდრე ბევრს წარმოუდგენია. ხანდახან სიყვარული სწორედ ასეთია.



/სალომე ბენიძე/

Thursday, October 2, 2014

Dear Father

"მამა, უთხარი ღმერთს,
უფრო მეტად უყვარდეს უმამოდ დარჩენილი გოგოები,
რომლებიც საღამოობით სხედან ფანჯრის რაფებზე,
ერთადერთი ნათურის ქვეშ,
ნიკაპით ეხებიან მუხლებს
და ხელების ერთმანეთზე ჩაბღაუჭებით იკავებენ კანკალს,
რომლებიც დაღამებული თვალებით დასცქერიან
ბებიების მოქსოვილ წინდებში გახვეულ,
გამხდარ ფეხებს,
რომლებმაც საბნის ქვეშ კითხვაში გაატარეს ბავშვობის ნახევარი,
რომელთათვისაც წარსულს მხოლოდ გაიშვიათებული ნავთის სუნი აქვს,
რომლებსაც უკვე დაავიწყდათ,
როგორია მამებთან ერთ ჭერქვეშ ცხოვრება,
კარაქიანი პურის და შოკოლადიანი რძის გემო,
საწოლთან აღმოჩენილი ცივი ფორთოხლების გემო,
ან, უბრალოდ, უდარდელობის გემო."  /სალომე ბენიძე"



დილამშვიდობისა მამა,
ყველაზე რთულია წერილი ისეთ ადამიანს მისწერო ,ვინც აღარ არის.
ყველაზე ძნელია შენი მონატრება.
უფროსწორედ შენს მეტი არავინ არ მენატრება.
შენი დახმარება მჭირდება,
მინდა გთხოვო რომ გამანთავისუფლო.
ვიცი ეს წერილი გატკენს, მაგრამ მჯერა რომ სწორად გაიგებ.
მამა, ძალიან დავიღალე ერთდროულად დიდი და პატარა გოგოობით.
პატარა მაშინ ვარ როცა შენ მახსენდები, როცა წარმოვიდგენ რომ ჩემი გულისთვის ყველაფერს გააკეთებდი, როცა ყველა მოვლენას ვუყურებ "მამიკო, რომ ცოცხალი ყოფილიყო".
გთხოვ  მომეცი საშუალება გავიზარდო, ვიყო დიდი რომელსაც შეუძლია თავისით მიიღოს გადაწყვეტილება, რომელსაც შეუძლია თვითონ გადაიაროს წინააღმდეგობების მთა. რომელსაც ყველა არ უყვარდეს და ამის გამო სინდისი არ აწუხებდეს, რადგან შენ არ მოგეწონებოდა სხვანაირად.
გამიშვი.
მინდა ვიყო თავისუფალი.
როცა შენი გარდაცვალების გამართლებას ვეძებ,  ვფიქრობ ალბათ იმისთვის რომ რაღაცნაირად  სწორი გზა მოგეცა ჩემთვის.
არ ვყოფილიყავი, ფუქსავატი, განებივრებული მამიკოს გოგო, რომელსაც შეეძლო  მაშინ ეტირა,როცა მოუნდებოდა. სულ პატარა იყო  შენთვის და  შეეძლო ის ბიჭი შეყვარებოდა თამამად ვინც უნდოდა. იცოდა გულს ვერავინ ატკენდა, როცა შენ ჰყავდი.
მაშინ არაფრის არ მეშინოდა დედამიწის ზურგზე, მხოლოდ ლოგინის ქვეშ ვიყურებოდი ხოლმე ძილის წინ.
ახლა ყველაფრის მეშინია, მეშინია მანქანის სიჩქარის კოლოფი არ იყოს გაფუჭებული, მეშინია დედა ავად არ გახდეს, მეშინია სამსახურის არ ქონის და ამის გამო იმ საქმეს ვაკეთებ რასაც ყველაზე მეტად ვერ ვიტან, მეშინია სესხის აღების ფოტოაპარატის საყიდლად, მეშინია ვინმეს იმედი გავუცრუო, მეშინია მომავლის, ისე მეშინია რომ ყოველდღე მგონია რომ ბოლო დღეა.
გამანთავისუფლე და მასწავლე აღარ მეშინოდეს;
მასწავლე გადავეჩვიო ლოგინის ქვეშეთის შემოწმებას;
მასწავლე შევეშვა სამყაროს ფერადად ყურებას;
მასწავლე შენს სილუეტებს აღარ ვეძებდე,სხვა ადამიანების სილუეტებში;
მასწავლე ადვილად არ ვენდობოდე  და არ მიყვარდებოდეს;
მასწავლე შენი სურათების დათვალიერება;
მასწავლე ნაკლები ნერვიულობა, რადგან ჩემი ჯანმრთელობა საფრთხეშია ამის გამო.
მასწავლე ისე როგორც მაშინ როცა მდინარის შუა გულში დამტოვე და წამოხვედი და მე მას შემდეგ კარგად ვცურავ.
ისე როგორც მაშინ, როცა ნაძვების ხატვა არ გამომდიოდა,



ახლა იმიტომ გადავწყვიტე ამ წერილის მოწერა,რომ ხვალ ჩემი დაბადების დღეა.
მინდა ხვალიდან დიდი გოგო ვიყო.
გილოცავ ჩემს დაბადების დღეს მამი





Tuesday, August 19, 2014

ბებიაჩემი

      გურულია, მაგრამ  ოლღა ბებიას არ ჰგავს. არც წყევლა იცის და არც წელში მოხრილია ჯოხით ხელში. პირიქით.
    "მოი,  ცა, ერიცახას მოგეფერები" - ამბობს ბებიაჩემი და მისვლისას თავზე მატყდება მოფერებითი სიტყვების ისეთი კორიანტელი, არსად რომ არ გამიგონია,ხოლო ზოგიერთი მათგანის გამო  შემრცხვება კიდეც.
      ოდნავ ხორკლიანი ხელები აქვს და საოცარ შეგრძნება იყო,  დილით მათი ზურგზე ფერებით, გაღვიძება. ძალიან უხარია, როცა ავღნიშნავ ხოლმე, რომ ერთმანეთს ვგავართ, როცა საერთოს პოულობს ჩემსა და მას შორის.
    
   ბებიაჩემი ორი ცალია. ცისანა მასწავლებელი და ცისანა ბებია. ერთმანეთისგან თითქმის არაფრით განსხვავდება. ორივე მკაცრი და დისტანციურია
   მახსოვს ბებიაჩემი ლამფის შუქზე ჩვენთან ერთად კარტის მოთამაშე  და მახსოვს ბებიაჩემიც ეზოში მოფუსფუსე ცელით ან თოხით ხელში.
   არ ვიცი როგორი მასწავლებელი იყო, ის კი ვიცი, რომ ჩემი ბავშვობის  მეგობრებს მისი ძალიან ეშინოდათ და თან ძალიან უყვარდათ. არც ის ვიცი, ამას როგორ ახერხებდა.
   ბევრი რამ ვისწავლე მისგან, მაგრამ არსებობს რაღაცები, რისი გაკეთების დროსაც ყოველთვის მახსენდება, რომ მან მასწავლა. მაგალითად, როგორ დამებანა სწორად თმები, როგორ გამეზომა წნევა, როგორ  გამომეცხო მჭადი : ,,პირველი, ბებია, რაც უნდა ქნა საჭმლის გაკეთების წინ ხელები უნდა იხეხო, იხეხო, იხეხო ისე, აფერი ბაქტერია არ მოხდეს შით, მერე ამეიღე  მუჭებით მჭადის ფქვილი,  დაყარე გობზე და  დაასხი წყალი და ეფერე ახლა მაგას. იცი, ბებია, მოფერება უნდა ყველაფერს გემრიელი რომ გამოვიდეს. რაფერი გულითაც შობი საქმეს, იმფერი გამოდის."
      მოფერებისა და საჩუქრების მიუხედავად, ზუსტად იცოდა, როგორ არ გავთამამებულიყავით. როგორ არ მოგვსვლოდა ზედმეტი. მაშინ ძალიან ვბრაზდებოდი ხოლმე, როცა სარეველას მრავალძარღვასგან გარჩევას მასწავლიდასარეველა ბალახები შუადღემდე უნდა მოგვეთხარა უკანა ეზოში.შუადღით სადილის მერე აუცილებლად უნდა დაგვესვენა, დაგვეძინა ან წაგვეკითხასამაგიეროდ, მთელი საღამო შეგვეძლო გვეთამაშა.
        დედამიწის გულში რა ხდება ის იცის და სათქმელს ისე გეტყვის, ვერც გაუბრაზდები, არც გეწყინება. გიჟდება იუმორზე და ყველაზე მეტს საკუთარ თავზე ხუმრობს. უყვარს, როცა ეფერებიან, აქებენ და ზუსტად იცის თავისი შესაძლებლობები.

     
     
      "75/55 " ასე ერქვა მისი სკოლიდან გაცილების საღამოს, რომელსაც მე ვერ დავესწარი, მაგრამ მისგან იმდენ და ისე დაწვრილებით მოვისმინე ამის დანაკლისი არ მაქვს. ვუყურებ, როგორ ეამაყება საკუთარი თავი და როგორ ევსება თვალები ცრემლებით, როგორ ენანება თავისი თავი სიბერისთვის და როგორ სძულს ეს სიტყვა და მეც მეტირება.  
    მიყვარს ჩემი ეზოში შესვლა და ბებიაჩემის დახვედრა ოდაში. მიყვარს მისი სიტყვები, როცა მე მხედავს, მიყვარს მისგან ამის აღნიშვნა- "ყველა ხომ მიყვარს, ცა, ყველა. რაფერ უნდა ვთქვა შვილიშვილებს ვარჩევო, მარა, აი რომაა ცაააა? ნენააა, პირველი, პირველი, პირველი და მთელი სამყარო ჩამოზიდული ჩემს ეზოში" .