Friday, November 8, 2013

სახლი არის იქ, სადაც არის აფხაზეთი.

# 1

როცა თვალებს ხუჭავს, ის მზეს ხედავს.
მზე თვალებში ანათებს.
მწვანე, მწვანე ზღვის ტალღებზე ზურგით წევს და არ ფიქრობს იმაზე, რომ ეს შეიძლება მხოლოდ სიზმრად დარჩეს.
სიზმრად, რომელიც ქრონიკულად ესიზმრება.
მახსოვს, როცა მას ჩემი შეთხზული ამბავი მოვუყევი, იმაზე თუ როგორ მიდიოდა მატარებლით თავის თხელ გოგოსთან ერთად ქალაქში და ბოლოს ვუხსენე რომ ეს ქალაქი სოხუმი იყო. იტირა.
არ უთქვამს, რომ იტირა ჩემით მივხვდი.






# 2

როცა დედაჩემი იხსენებს გაგრას, თვალები უბრწყინავს.
ალბათ კარგი მოგონებები აქვს.




# 3
სულ ჟრუანტელი მივლიდა, როცა ყვებოდა ამბავს როგორ გამოუშვეს სახლებიდან, რა პირობებში ცხოვრობდნენ ივერიის სასტუმროში და როგორ ვერ იტანდა, როცა "ლტოლვილს" ეძახდნენ. მაშინ გავაცნობიერე როგორი შეურაცხმყოფელი იყო სიტყვები "დევნილი". "ლტოლვილი"


# 4

"აფხაზეთი ჩემთვის მამაჩემია და ის ორიოდე კადრი, რომელიც დღემდე მიტრიალებს თვალწინ."  თქვა სალომემ და მე ძალიან კარგად მახსოვს მისი თვალები, როცა ნინას ვუსმენდით. ვიცოდი, რომ იქ მყოფებიდან ყველაზე მეტად კაწრავდა მის გულს მონათხრობი ისტორიები. არასოდეს უსაუბრია ჩემთან აფხაზეთზე.




 # 5

ცეკვაზე დავდიოდით ერთად.
სულ ჩუმად იყო.  თვალებში ზღვა ჰქონდა.
როცა  რაიმე შენიშვნას მისცემდნენ, ზღვა ღელვას იწყებდა და ნაპირებიდან გადმოდიოდა.
ერთხელ ადრე მივედი რეპეტიციაზე. გასახდელში დამხვდა და ტიროდა.
რა მოხდა მეთქი და ჩემი ბაღის ჯგუფელი შემხვდაო.
და მეთქი რა გატირებს და სოხუმში დავდიოდით ერთადო.
მხრები ავიჩეჩე. არც მიცდია გამეგო.





# 6


ავტორი არ მახსოვს.
თხელყდიანი წიგნი იყო. " სოხუმის დაცემა"  ასე ერქვა.
რომ დავამთავრე მამაჩემს მივუბრუნდი და
მეთქი მა რამხელა ამბავია ამ 72 გვერდში ჩატეული მეთქი.



# 7

პირადად არ ვიცნობ.
რაღაც ვკითხე და ისეთმა გულანთებულმა მითხრა, თუ არ დავბრუნდებით. მე მაინც წავალო, დავიჯერე.




მე არ ვიცი დაბრუნდებით თუ არა.
მაგრამ ძალიან მინდა ჩემი საყვარელი ტბების სიის თავში რიცა იყოს.





Saturday, October 5, 2013

You always say that we're just friends

"ჩემო საუკეთესო მეგობარო,
ვიცი, არა მაქვს სანატრელი სილუეტი
და მეგობრის დარქმევა ჩემთვის
არის ალბათ ისე მარტივი,
როგორც კასრის წყლით ავსება თავსხმა წვიმაში,
მაგრამ ისიც კარგად ვიცი,
ყოველი იმედგაცრუების შემდეგ,
კარის ყოველი გამოჯახუნების შემდეგ,
ქარის ყოველი გადავლის შემდეგ
,ყველა სურნელის მობეზრების შემდეგ
შენ გახსენდება,
რომ ჩემკენ მომავალი გზა ყველაზე მოკლეა,
ყველაზე მარტივი _
მე ხომ შენს ნაფეხურებში ვადგამ ფეხს,
ფრთხილად და ჩუმად,
შენ ხომ ჩემი ცხოვრების ნახევარი მიგაქვს თან,
საითაც წახვალ."


I've known you for years;
You always say that we're just friends.
Over a hot cup of coffee,
You just talk about him.

We take a ride through the city.
I play some music to ease your broken heart.
You put your head on my shoulder
And I just try to listen.

Someday, I will hold you in my arms.
Someday, you will know that I am the only one for you.

Our love is slow and easy,
But you don't even know it,
Well I've got nothing but time,
For you to recognize it.

Someday, I will hold you as my own.
Someday, you will know that I am the only one for you.

I've known you for years;
You always say that we're just friends.


:):):):):):):):):):)

Monday, May 20, 2013

letter




ეს სიმღერა არ მიყვარს.
წერილის სახით ვტოვებ.
წამკითხველი მიხვდება

Monday, April 22, 2013

ჩემი საუკეთესო მეგობრის ქორწილი

ძალიან მიხარია ამ ფილმის გმირი რომ არ ვარ და ამ ფილმის სახელი რომ ამ პოსტს ჰქვია.
სულ სხვა სცენარია.
ყველაფერი დაიწყო ასე...
  იქეთა ამბავი:  მიუნხენის აეროპორტში რომ ზიხარ და ფიქრობ "მოდი ტელეფონში შეტყობინებებს მაინც წავშლი" და ამ შეტყობინებებში რომ აღმოაჩენ ერთ უბრალოდ ყურადღებიან მესიჯს და რომ მოგინდება მადლობა გადაუხადო დიდი ხნის წინ გამოჩენილი ამ ყურადღების გამო.
  აქეთა ამბავი:
YOU HAVE   UNREAD MESSAGES !!!
   იმედგაცრუებული ხარ.არავისთან საუბარი არ გსურს და ყელში ბურთი გიჭერს.
   იმხელა სიმშვიდე მოიტანა ამ შეტყობინებებმა.
   ზიხარ და რომ ფიქრობ რომ რით დაიმსახურე ეს კარგად ყოფნა.
   ბევრი შოკოლადი, ბევრი ყვავილები, ვარსკვლავებიანი თვალები.

ჩემი ამბავი:
  როცა გამაცნო ამას ვაკვირდებოდი მეთქი აბა როგორ არის, აბა თავის თავს ხომ არ ატყუებს და მისი სიმშვიდე მეც გადმომედო ისე წყნარად მოხდა ყველაფერი.

  მერე პარიზი და კადრი ეიფელის ფონზე .
  ისეთი აჟიტირებული იყო, ვგრძნობდი როგორ ტიროდა და გაუთავებლად იმეორებდა მითხარი, მითხარი, მითხარი
 სინამდვილეში ვიცოდი რომ იმ საღამოს ეიფელის რომელიმე სართულზე ხელს სთხოვდნენ და სულ არ მეპარებოდა ეჭვი რომ ეს თანახმა იქნებოდა.
 მაინც ვნერვიულობდით ყველანი. ისიც.
 აი ისეთია  ის   შენი საუკეთესო მეგობრისთვის რომ ინატრებდი და იტყოდი რომ ასეთი კარგი ჰყავდესო.
  აეროპორტში რომ დავხვდით მე და მარიამი ის გზა არასოდეს დამავიწყდება, ძალიან თოვდა და ნელა მივცურავდით დილის რომელიღაც საათი იყო და გულისცემა კაცმა არ იცის რამდენი.
  რომ ჩამოვიდნენ და არ გველოდა ეს. სახე გაუბრწყინდა დაღლილს. მისი ყველა ემოცია მახსოვს.
 მერე საღამოები მის სახლში და ერთ-ერთ საღამოს მისი კივილი "ვაიმეეე 2 ხაზიაააა"
 როცა აფთიაქში ტესტი ვიყიდეთ ვეუბნებოდი გული მიგრძნობს  დადებითი იქნება -მეთქი.მაინც ვფიქრობდი "ეხლა რომ მართლა იყოს"  და მართლა იყო.
 ქორწილი.
 მიხაროდა. გოგოები ჩემი მანქანით გზაზე კოკისპირული წვიმა და ხასხასა მწვანე ხეები.
 მუსიკა და ბევრი კარგი ამბის გახსენება.
 ხელისმომკიდეები ერთნაირ ტანსაცმელში.
 სტუმრები და იასამნისფერი და თეთრი.
 ცერემონია ტბის პირას.
 ეს მამამ მოაცილა იქამდე
 და მერე როგორც ხდება ხოლმე.
 ისეთი ქორწილი იყო არასოდეს რომ არ დაგავიწყდება.
 ვთქვი რომ ეს ამბავია რომელიც მაბრუნებს ბავშვობაში და მჯერა რომ ზღაპრები მხოლოდ ზღაპრები არ არის და რეალურადაც ხდება ასეთი ამბები.




 

  





Wednesday, February 13, 2013

silent dreams


ერთხელ მან თქვა-შენი სიმშვიდე ჭკუიდან გადამიყვანს.
მე ვუპასუხე- რაც ვარ ეს ვარ. 
გავიფიქრე-"ვერც შენ შეძელი"
წავიდა. 
გავიფიქრე " წასული და დაბრუნებული ბევრი მინახავს" 
 გავიფიქრე " კიდე ვერ მიხვდა " 


დაბრუნდა და ვუთხარი რომ ყველა ზურგი მზრდის.

იმას ეუბნებოდა შეიცვალაო. 
ენამწარე გახდაო და იკბინებაო. ასეთი მინდოდაო რო ყოფილიყოო.

მერე გამახსენდა ფ რომ ამბობდა აბჯარიაო შენი სიმშვიდე და რას მალავო მაგ აბჯრის უკან იცოდე ვიციო.

მაშინაც გავიფიქრე- " შენი მეშინია მეთქი და გავიქცევი " და უცებ მითხრა ვიცი ამ სიტყვების რომ შეგეშინდება და წახვალო და მე კიდე ვუყურე ვუყურე და წამოვედი.  და მითხრა ეგოისტი ხარო და გავიფიქრე "არ ვიცი რა მინდა" 

და ვგრძნობდი როგორ უნდოდა თავი მიმეტრიალებინა და მეთქი არ გაბედო და არ მივატრიალე. გაიფიქრა " ეგ აბჯარი დაგღუპავსო" და მერე მეთქი მაშინ ასეთი რა გაიფიქრე და რა იყოო წყევლად ხო არ გექცაო. 
გავიფიქრე " ისევ მეშინია" და ვთქვი " წყევლა მაწყევარისაა" მეთქი.  და გაეცინა წადი შე გურულო ენამწარეო და მეთქი კაი ჰო გნებდები და შენი დანებება არ მინდოდაო შენთან ერთად სირბილი მინდოდაო ცხენებითო და შენ კიდე მიმტკიცებდი რო მშვიდი ხარ და ცხენები არ გიყვარსო. მეთქი მეშინოდა და ეხლაც გეშინია და მაინც წახვალო. და სევდიანად გამეღიმა და შენს თავზე მეტად არავინ შეგიყვარდებაო და მეთქი კიდე იწყევლები? და არა გლოცავო და გამეკრიჭა და მეთქი ვინანებ? და სულო და სულო და არავის გაიკარებო ახლოს თუ კარი არ შემოგიმტვრიესო და მეთქი მაგიტო მეშინია შენი და ვიციო მარა ვერ გიმალავო და მეგობრობა მეთქი და წადიო შეურაცხყოფას მაინც ნუ მომაყენებო და კაი მეთქი და აღარ მივსულვარ.  
მახსენდება ხოლმე . თუ კარი არ შემოგიმტვრიესო და ისევ სევდიანად მეღიმება .
მერე დამესიზმრა და შენ კიდე შემომტვრევას ელოდებიო?  და მეთქი კაი რა ფ და ხო იქნები ბედნიერი მეთქი და კიო. მარა შენ გააღე რა ეგ ცხრაკლიტულიო და დაენახე როგორ გიხდება სიშიშვლეო და მეთქი თვითონ გააღოს და მე სულ ვფიქრობდი რო შემეშალაო შენთანო და მეთქი რა შენი ბრალია რო არ მიყვარდი და ხელი ამიწია კარგადო რო იცოდა ისე და წავიდა. 
მეთქი რა ამისი ბრალია და უცებ წკაპ და მივხვდი რატომაც მათქმევინა. 
მერე კიდე ერთი იყო და ვილაპარაკეთ, ვილაპარაკეთ, ვილაპარაკეთ და წავიდა და მე ისევ ვერც ამან გახსნა და კაი გავხსნი კარს მეთქი მარა ჩ ა ჟ ა ნ გ დ ა და ჩამეკეტა და მაგდენი ძალა არ მაქვს გამოვანგრიო. 
ახლა საკანში რო ზიხარ და რო გენატრება როგორ დააქროლებდი ველოსიპედს,თავსხმა წვიმაში სველ მაიკა შემოტმასნილი. როოგორ იჯექი ტროტუარზე ავტობუსის გაჩერებაზე და გეცინებოდა გამვლელების ჩუმად ჩალაპარაკებაზე გიჟიაო. 
და გული გერევა შენს თავზე რო ერთხელ მართლა გიყვარდა შენს თავზე მეტად ისე რო ითმინე ,  ითმინე და ყველა სიგიჟეს თავშივე კლავდი იმიტო რო არ მოსწონდა და ყველა ცრემლს უკან იბრუნებდი და მილიონჯერ გაჩუმდი და სიმშვიდე ისწავლე. გული გერევა და ფ გახსენდება რომ გეკითხებოდა ვინ ჯანდაბამ გაგიკეთა ეგ ჯადო დამაჭერინა და თავი გამახევინაო და გეცინება და ფიქრობ რა მაგის ბრალია რო არ მიყვარდა.





Sunday, February 10, 2013

ის ვინც მიყვარს

ის ამბობს რომ მყუდრო ვარ.
ის ამბობს რომ შეუძლია მთები გადადგას ჩემმა სიმშვიდემ.
ის ამბობს რომ ხმელიფოთლების სუნი მაქვს.
ის ამბობს რომ მაგარი გოგო ვარ.
ამბობს, რომ ყველას არ შეუძლია დაინახოს როგორ ჩუმად შემიძლია გადავატრიალო სამყარო.
ის ამბობს რომ როდესაც მძინავს მთებს ვესიზმრები.
ამბობს რომ ხანდახან სასაცილო ვარ.
ამბობს რომ შემოდგომა ვარ
ამბობს რომ ჯაზს ვგავარ
ამბობს რომ ჩალისფერი ვარ
რომ ძაბვასავით ვარ და დენს ვურტყამ.
რომ პანაცეა  ვარ.
"შეიძლება მთელი ფურცელი არ იყო და ერთ პატარა ნაგლეჯად ვიღაცამ ჯიბეში შეგინახოს"
მე ვეუბნები "შენ გიყვარვარ"
და მეუბნება შეუძლებელია არ ვუყვარდე.
მან იცის რომ ამ სიყვარულისგან ხანდახან გაქცევა მინდება ისე მეშინია და ვაჩუმებ როცა ამბობს რომ ვენატრები და ვეუბნები რომ მე ჩემი თეორია მაქვს როგორ არ მოგენატრო.
და მას ეცინება.
ახლა მას პეპლები  უფრინავს მუცელში და მე ვეუბნები რომ აღარასოდეს გაბედოს ცუდად ყოფნა.




Wednesday, November 14, 2012

I can't take my mind off of you

4 სრული წელიწადი.



    მე ჯერ ისევ მგონია რომ სადღაც არსებობ
    მე ჯერ ისევ მესმის ხოლმე შენი ხმა და კარგად რომ ვუსმენ სხვისი აღმოჩნდება.
    ჯერ ისევ ვცდილობ დედასთან ერთად არ დავიძინო, მეშინია როცა ჩავეხუტები შემთხვევით შენ არ ეგონო.
    ჯერ ისევ ერთადერთი ხარ ვისი სუნიც მახსოვს.
    ჯერ ისევ გამსგავსებ სილუეტებით სხვა კაცებს და ჯერ ისევ ისე მწყდება გული, როცა მახსენდება რომ აღარ ხარ.
   ისევ მჯერა ყოველ შემოდგომაზე რომ ყოველი ახალიწლის ღამეს თოვლი მოვა და ისევ მეშინია შენი გადიდებული სურათის შეხედვის.
   ისევ მძულს ნოემბერი და ვერაფრით ვაპატიე შემოდგომას შენი წაყვანა.
რომ იცოდე შენი სიზმარში ნახვა როგორ მამშვიდებს, ყოველღამით დამესიზმრებოდი.
    ჩვენ ისევ ოთხ სანთელს ვანთებთ შობის ღამეს ფანჯარასთან.
    კომპიუტერიდან არ წამიშლია შენი საყვარელი თამაში და ახალ მობილურშიც კი ჩავწერე რომ ხშირად ვითამაშო. ვერაფრით ვახერხებ ბოლომდე მისვლას.
    ჩვენ ვერ გავაჩუქეთ შენი ტანსაცმელი და ის შენი საყვარელი ქურთუკი ისევ კარადაში ჰკიდია და მე არ მიყვარს კარადის კარის გამოღება.
    საღამოობით შენს სვიტერს ვიცვამ ხოლმე და ცხვირით საყელოში ვძვრები.
ვერავისთან ერთად ვეღარ ვიღებ იმ სიამოვნებას, რასაც შენთან ერთად ფილმის ყურება მანიჭებდა.
    ჯერ ისევ ვერ შევეჩვიე, როცა ჩემს მეგობრებს მამები ურეკავენ და ჯერ ისევ მეტირება როცა ესენი პასუხობენ გისმენ მამიო.
    ჯერ ისევ მესმის ხოლმე ჩაძინების წინ, იმ აპარატის გამაყრუეებელი წრიპინი შენს საწოლთან რომ იდგა ბოლო 3 დღეს.
    ხანდახან მე გულში ვიცინი და მეცოდება ადამიანები ვინც თვლიან, რომ წარმოუდგენელია ვინმე ცოცხალის გარეშე სიცოცხლე.
    ისევ ისე მაკანკალებს, როცა რაიმეზე ვნერვიულობ და ისევ ვერ ვისწავლე, რომ ნერვების აყოლა არ შეიძლება. მახსენდება ხოლმე როგორ მეჩხუბებოდი, მაგრამ არ გამომდის.
    ახლა უკვე ყველას ვუზომავ წნევას ვინც მთხოვს და შენს მერე არასოდეს დამზარებია.
სიგარეტის მოწევა არ დამიწყია, არ ინერვიულო. მერე რა რომ ნახევარი სამეგობრო ეწევა.
     ისევ კომპიუტერს ვარ ხოლმე მიმჯდარი საღამოობით და დედა ისევ ჭამს ხოლმე ტკბილეულს ტელევიზორის ყურების დროს  და მე შენს სიტყვებს ვეუბნები ხოლმე - ხვალ არ გამაგონო შენი წუწუნი გასუქებაზე .
     სასაფლაოზე ხშირად არ დავდივარ. ვერ ვიტან იქაურობას და შენ ეგ არ გეწყინოს. მე მაინც არ მჯერა რომ შენ იქ ხარ.
     შენი ნომერი ვიღაც ირანელ გოგოს აქვს. მართვის მოწმობა რომ ავიღე SMS გავგზავნე " მამა, მე ეს გავაკეთე"-მეთქი და ინგლისურად მომწერა და მთხოვა გადამეთარგმნა, როცა სიტუაცია ავუხსენი ბევრი იტირა.მეც არ მყავს მამაო.
     მეგობრების წრე გაიზარდა და დედა ამბობს ხოლმე რო მშვიდად ვარო მათთან როცა ხარო.
     არავის ვატკენინებ, მაგაზე აღარ ინერვიულო. ზოგი ჭირი მარგებელია და საკითხს ვუდგები ხოლმე რომ შენი დაკარგვა გადავიტანე და აწი რომელი "ზურგი" მატკენს მეთქი გულს.
      ძალიან მინდა დავიძინო და ისევ იქედან დავიწყო ცხოვრება როცა ახალი წლის ღამეს დაახლოებით 50 კმ ფეხით იარე დიდ თოვლში და ჭიშკარი ხმაურით გაიღო და ბებიას სიხარულის შეკივლება მინდა და მე დედას მკლავებში თბილ საბანში გახვეულს თვალები მილულული მქონდეს და ვერ ვხვდებოდე სახლში რა მოხდა.

-მა, ახალ წელს თოვლი მოვა?

Thursday, October 18, 2012

რა მიყვარს და რა არ მიყვარს

  • მიყვარს ლოდინი
  • მიყვარს ჩემი სოფელი
არ მიყვარს უკან დაბრუნება
  • ვერ გიტან, როცა მიყვარხარ
  • მიყვარს წვიმა, თავსხმა
  • ნესტის სუნი,
  • სიმინდის სუნი,აი თავიდან რომ გამოარჩევ ფუჩეჩიდან.მიყვარს მიყვარს მიყვარს
  • მიყვარს როცა ხარ მთვრალი
  • მიყვარს ის მესიჯი მისგან ვისგანაც საერთოდ არ ელი  და მიყვარს ამ მესიჯით მოსული მისი განცდები
  • მიყვარს მასაჟი
  • ჩემი შაბიამნისფერი მეილი
  • თხილიანი ჰალვა და ცხელი მალინის კისელი
  • ფლირტი
  • არ მიყვარს როცა მამაჩემზე კითხვებს მისვამენ.ამ დროს ყურებზე ხელის აფარება მინდა
  • მიყვარს ნაი
  • მიყვარს ალისა, მეფე ლომი და პიტერ პენი
  • მე ყველაზე მეტად მიყვარს შობა, აღდგომა და ნიკოლოზობა განსაკუთრებით
  • მიყვარს როცა სახლში მშვიდად მივდივარ და ვფქირობ: ეს გავაკეთე, ესეც, ესეც, ესეც, ესეც მგონი არაფერი დამრჩა. არაფერი დამრჩა.
  •   არ მიყვარს როცა ამბობენ "წავედი",სულ მინდა დავასწრო და ვუთხრა "წავედი"

  • მიყვარს ჩაი,ნატურალური ჩემებური
  • მიყვარს როცა არ ვიცი რატომ
  • ვერ ვიტან როცა პატიებას მთხოვენ
  • არ მიყვარს როცა ცუდ ხასიათზე ვარ და მელაპარაკებიანკებიანკებიან  :(
  • არ მიყვარს მარშუტკას ჩემი გაჩერებამდე 50 მეტრში რომ აჩერებენ
  • მიყვარს კბილის ბურღი
  • არ მიყვარს სასიყვარულო სამკუთხედები
  • მიყვარს ცივი რძე
  • ვერ ვიტან "უტრაკო გამტრაკებლებს" აი ასე
  • და ვერ ვიტან როცა თვალში მთხრიან თავიანთ "ღირსებებს"
  • მიყვარს ადამიანები, რომლებიც ჯაზს იმიტომ არ უსმენენ რომ "მოდაშია"
  • მიყვარს Tom Waits da Imagine
  • ვერ ვიტან დასვენების დღეს, როცა მეორე დღეს მიწა გეყრება თავზე იმდენი საქმეა.გათენება არ მინდა ხოლმე ამ დროს
  • და არ მიყვარს როცა ჩემ(შ)ი რამე არ მოსწონთ და არ მეუბნებიან
  • არ მიყვარს როცა სიტყვა "დამთავრდა" -ს უაზროდ ამბობენ
  • მიყვარს როცა ჩემი ძმა ბედნიერია, აი სახლში რომ მოდის და ისევ ტელეფონი უჭირავს და ისევ ლაპარაკობს და აღარ ვნერვიულობ სად დადის ასე გვიანობამდე და რატომ დადის და მოკლედ მიყვარს
  • ვერ ვიტან როცა რაღაც მრჩება და სახლში მიბრუნება მიწევს
  • ვერ ვიტან თვალის ჩაკვრას
  • არ მიყვარს მიცვალებულის სახელობის წყაროდან წყლის დალევა და გასვენებებში სიარული
  • არ მიყვარს როცა ჩემზე ამბობენ რომ საყვარელი ვარ
  • გარუჯულზე კანი რომ მძვრება :(
  • არ მიყვარს ფსევდო თავისუფალი ადამიანები
  • ფსევდო მეგობრობა :(
  • მიყვარს საჩუქრის მიღება და უფრო გაჩუქება
  • მიყვარს დედაჩემი
  • კოკა-კოლა, თოვლი
  • სახლში რომ მოვდივარ და ჩემს ფანჯრებში შუქი ანთია
  • მე მიყვარს როცა ვინმეს რამეში ვჭირდები
  • მიყვარს ჩემი გადაღებული ფოტოები რომ უყვართ
  • ჩემი თანამშრომლები მიყვარს
  • მიყვარს ქორწილის სურათების თვალიერება. რა ბედნიერი სახეები აქვთ
  • არ მიყვარს როცა ადამიანები მოულოდნელად ქრებიან.აუქმებენ ყველაფერს და არ პასუხობენ ტელეფონის ზარებს.საშინლად მაბრაზებს ამხელა ეგოიზმი.
  • მიყვარს ღამე როცა მამაჩემი მესიზმრება
  • მიყვარს საღამოს სახლში რომ მოვდივარ და ეზოში პატარა ბავშვები დგანან და მთელი ხმით მესალმებიან ამ დროს სულ ვუბრუნებ სალამს და ვუცინი და მოვიკითხავ.მახსოვს ვიჯექი ხოლმე კიბეზე და მთელი დღე მაიკოს მოსვლას ველოდებოდი და ჩემს ხმამაღალ გამარჯობაზე არათუ პასუხი, ერთხელ უხეშადაც მომმართა.არადა როგორ მომწონდა და როგორ მინდოდა დიდი გოგო რომ გავიზრდებოდი მაიკოსნაირი ვყოფილიყავი.

  • არ მიყვარს როცა ადამიანს რაღაცას უკეთებ და მადლობას ზერელედ გიხდის, იმის გამო რომ არ იფიქრო რაღაც მნიშვნელოვანი გააკეთე.
  • მიყვარს ბავშვობის მეგობრები.საერთოდ სხვა ფენომენია.
  • ვერ ვიტან ძუნწ ხალხს
  • მიყვარს როცა იმდენად კარგად ვარ რომ ვერ ვგრძნობ როგორ ვუმატებ სიჩქარეს
  • მიყვარს ვინც ახერხებს ჩემს ყურებამდე გაღიმებას
  • მიყვარს როცა ვიღაც მაჯერებს რომ კარგი ვარ
  • მიზეზებს რომ ეძებენ ცუდად ყოფნისთვის.მეზიზღება
  • მიყვარს ჩანთის ჩალაგება ლაშქრობის წინ, სიაში თითო-თითო რომ ვშლი პუქნტებს
  • მთაში რომ ავდივარ და მომენტალურად ვითიშები, თვალებს  რომ ვხუჭავ და მთელი სხეულით ვსუნთქავ ჰაერს
  • დილით სარკეში რომ ვიხედები და საკუთარ თავს ენის გამოყოფის მაგივრად გავუღიმებ.
  • ტელევიზორს რომ ჩავრთავ და ზუსტად ის ფილმი გადის რომელიც წინა დღეებში ხშირად გახსენდებოდა და როცა მარტო არ ვუყურებ ფილმს
  • გარეთ რომ გამოვდივარ და ვამოწმებ პირიდან ორთქლი თუ გამოდის.
  • ძილის დროს ჩემს ძმას რომ ვკოცნი და თუ გაეღვიძება და თვითონაც მეხუტება.
  • როცა საინტერესო ამბებს მიყვებიან.
  • როცა ჩემი წინათგრძნობა ცამდე მართალია.
  • მიყვარს ჩემი ჭიქის დასადები ფერადი.
  • გრძელი ფრიალა კაბები.
  • მიყვარს სიგიჟეები რომ უყვართ ისეთი ადამიანები, კრეატივი და შინაარსიანი საჩუქრები
  • მიყვარს ზღაპრები, მულტფილმები
  • მიყვარს, კოღო რომ მკბენს და რომ ვითმენ და ხელს არ ვკიდებ
  • მიყვარს დიალოგები წიგნებში
  • მიყვარს კამათი თუ ცემა–ტყეპამდე არ მიდის.
  • მიყვარს ჩუმად სიყვარული.
  • მიყვარს როცა არ მახსნევინებენ ნათქვამს
  • მიყვარს ჭკვიანი თვალები და ხალისიანი ადამიანები.
  • კარავში ძილი მიყვარს საძილე ტომარაში გახვეულს.მაგ დროს მგონია ისიც კი მესმის ჭიანჭველები როგორ დადიან.
  • ხის გრძელ სკამზე წამოწოლა და ძალიან ბევრი ვარსკვლავების ყურება, მოწყვეტისას სურვილის ჩაფიქრებას რომ ვერ ვასწრებ.
  • სურვილების ჩაფიქრება მიყვარს კიდე და თუ მისრულდება მერე უნდა ნახო სულ ვიძახი თქვეს მაგივრადაც მე ჩავიფიქრებ მეთქი.
  • ნისლი მიყვარს კიდე მაგ დროს მთელი ძალით ჩასუნთქვა, რომ გგონია ფილტვები გაგსიკდება ამდენი სუფთა ჰაერისგან.
  • ზურგზე ცურვა მიყვარს და დილის ზღვა.ძალიან ცივი წყალი. ყინულების ჭამა მიყვარს.
  • ჩემი სურათების თვალიერება მიყვარს და შედარება თვალების სახის და დაკვირვება როგორ გავიზარდე
  • სურათის გადაღება ოღონდ როცა იციან რომ ვუღებ და მეპრანჭებიან ეგრე არა
  • კიდევ მიყვარს ექსტრემალური ატრაქციონები და საშინლად მეშინია სისწრაფის. სიმაღლისაც მეშინია.
  • ციცინათელებიც მიყვარს
  • მანქანის შუშებში საკუთარი ანარეკლი მიყვარს და თმების გასწორება
  • მიყვარს სახელი ელისაბედი
  • მიყვარს კერძების მომზადება, როცა მარტო მე ვარ სამზარეულოში
  • ხისსუნიანისახლები
  • ვერ ვიტან ორშაბათებს








Saturday, October 13, 2012

გიჯერებ


შენ ამბობ, ვიცი. ჩემო პატარა.
დედასავით მიზიხარ წინ და მეუბნები, ვიცი, ჩემო პატარა
შენი თმა სოფლის შარა გზაა,
შენი თმა ატალახებული ჭიშკარია და
სახლის სახურავიცაა. შენი თმა,
რომელსაც  ყნოსავ.
შენ ამბობ, არასოდეს ჩაეხუტო ისე,
რომ გულისცემამ შენს ყურებში დაიძინონ,
მისმა სისხლმა შენს არტერიაში გაიაროს
და თვალები დახუჭო.
ხელები არასდროს შემოაჭდო
არასდროს შეხედო, როგორ უდნება თვალები,
ხელებში მომწყვდეული შოკოლადივით,
როცა პირს აღებს და  გეუბნება, შენ გქვია ეს.
შენ ამბობ, ჩემო პატარა და
შენ დიდი სახლი ხარ.
რკინის კარით, რომელშიც ჰაერი არ ძველდება
რომლის ფანჯრებშიც ქარი ცხოვრობს  და
ხელში, შენც გიჭირავს ორი თვალი,
კარამელის ორი კანფეტივით.
არც ერთს არ შეჭამ. თაროზე დადებ და დაივიწყებ.
არ შეიძლება, შენ ამბობ, ჩემო პატარა
და ვიცი, არ შეიძლება.
ასე ნელა და მოთმინებით ღეჭო, ღეჭო და გადაღლაპო,
ასე ტკბილად და მწარად გეჩვენებოდეს,
ასე დიდხანს დაიგუბო და პირი დაიხში
სხვების სიყვარულით. 
ისინი ხომ  არასოდეს გადაყლაპავენ ასე
ლუკმა-ლუკმად ჩამოთვლილ ამინდებს.
არ შეიძლება, შენ ამბობ,
ჩემო პატარა, იჯექი ჩემ წინ
და მოითმინე.
მე კი, ისევ მეწვის ყელი, როცა ვამბობ რომ ის ქვია,
ისევ მტკივდება თვალები
და შენ იცი,
რამდენი ხანი მოგვიწევს ასე პირისპირ ჯდომა.
მითხარი, ჩემო პატარა, მე ვიცი.
გიჯერებ. 


თამარ ფოლადაშვილი

ეს ლექსი დაწერა ჩვენი ერთ–ერთი საუბრის დროს
და რომ მაჩვენა გული თუ არ გამისკდებოდა არ მეგონა


Wednesday, June 27, 2012

მოგზაურობა სამეგრელოში

    „მოვედი სამეგრელოში და საქართველო ვნახე.“



     რომ გავიგე მარტვილში მიდიანო თავი გავიგიჟე, მეთქი მეც წამიყვანეთ.
მერე აღმოჩნდა რო ჩემი თანამშრომლებიც იმ შაბათ-კვირას აპირებდნენ ქალაქიდან გასვლას. იქაც მინდოდა და ძვლივს ავარჩიე სად წავსულიყავი.
არ ვნანობ.
თანამშრომლებმა გამიგეს და მოღალატედ არ შემრაცხეს.
სამაგიეროდ სამეგრელო ვნახე.
და უმაგრესი ადგილები საქართველოში.
რაც დრო გადის მით უფრო მიყვარდება საქართველო.












       გასვლა საღამოს 8 სთზე იყო. ძალიან ვნერვიულობდი ხშირად არ მიწევს უცხო ადამიანებთან ერთად ღამის თევა და არც მათთან ერთად სიარული ტყე-ღრეში.
     დილით ადრე ჩანთის ჩალაგების პროცესზე ვგიჟდები. მანამდე სია ჩამოვწერე რაიმე რომ არ დამრჩენოდა. ბოლოს სიას გადავხედე და რადგან არაფერი არ მრჩებოდა ჩანთა მანქანაში ჩავიტანე.
  ძვლივს მოვიდა საღამო და თეგეტა მოტორსთან მისვლამდე ისე ჩქარა ვიარე, ჯერ რომ არ გამიბედავს ქალაქში სიარულის დროს. მივედი და რათქმაუნდა არც არავინ არ იყო. მხოლოდ მე და ჩემი მეგობარი. ნელ-ნელა შეიკრიბა ხალხი. შორიდან ვაკვირდებოდი. თამთა, ეს ცოტა სერიოზულია, ამას მკაცრი სახე აქვს, ეს სასაცილო იქნება, ამასთან კომფორტულად იგრძნობ თავს და ბოლოს გასვლის დროც მოვიდა.
 გზაში ყველას მოვუშინაურდი. ჩვენთან ერთად კიდე იყო 6 თვის გაბრიელი. თავიდან გაოცებული ვუყურებდი ამხელა გზაზე ბავშვი და 2 ღამით კარავში როგორ უნდა იყოს მეთქი, მაგრამ გაბრიელი ისეთი მხიარული და ისეთი საყვარელი არსება იყო, ამ დღეების ერთ-ერთ ყველაზე რძისსუნიან და კისერშისუნიან მოგონებად დამრჩება. ჩვენი მხიარულა.
    გვიან ჩავედით და გეგუთის ციხესთან დავბანაკდით. საშინლად კარგი მგზავრობა იყო. არც გამხსენებია რომ  წინ საკმაოდ დიდი გზა გველოდა და ვერც მივხვდით როგორ მივედით დანუშნულების ადგილამდე.
   გეგუთის ციხესთან დავბანაკდით. 
   მიყვარს ღამით ჩასვლა. გარემოს რომ ვერ აღიქვამ და დილით კარვიდან გამოსულს წარმოუდგენელი რაღაც გხვდება, ეგ შეგრძნება მიყვარს.კიდე  მიყვარს ისტორიული ადგილების და ციხე-სიმაგრეების ნახვა ჩემი ფანტაზიის მქონეს არ მიჭირს წარმოვიდგინო როგორ ცხოვრობდნენ და რას აკეთებდნენ მანამდე აქ. მერე თავს ვიმხიარულებ ხოლმე წარმოვიდგენ რო დროში ვმოგზაურობთ და იქ იმ მომენტში ნაქალაქევი ან ნაციხარი კი არა ჩვეულებრივი კედლებია და ცხოვრება დუღს. და მეცინება მათ გაოცებულ სახეებზე, ჩვენ რომ დაგვინახავენ გულზე ფოტოკამერებით, ზურგზე ჩანთებით და მოკლე შორტებით. დილით ნიკოლოზის სიმღერები, რბილ ლეიბზე ნებივრობა და იმაზე ფიქრი, რომ წინ ძალიან კარგი დღე გელის რამდენიმე წუთიან ბედნიერებას უდრიდა.


  შემდეგი მოსანახულებელი ადგილი პრომეთეს მღვიმე იყო. მე რამოდენიმეჯერ ვარ ნამყოფი. ასე რომ მე და გაბრიელი დავრჩით და ბევრი ზღაპრები მოვიგონეთ და მოვყევით. რა მაგარი შეგრძნებაა ჩუმად რომ ეძინება შენს ხელებში და შენ რომ ჩუმად ღიღინებ შენთვის.
   აუტანელი სიცხეც კი ასატანია როცა რაღაც კარგს ელოდები.
   ნოქალაქევი. 
   აქ უკვე ანტიკურ სამყაროში აღმოვჩნდით. მუზეუმში ნანახმა ნივთებმა კიდევ უფრო გამოაფხიზლა ჩემი ფანტაზია. წარმოვიდგინე პატარა გოგო ვიყავი და კოჭებამდე კაბა მეცვა ხაკისფერი და ყვავილებს ვყიდდი. ვიღაცამ ის ფული მომაწოდა, ახლა რომ შუშის გალიაში იყო მოთავსებული.


      მერე მონასტრები სადაც თვითონ გრცხვენია შესვლა ისეთი  მოკრძალებულია ზედმეტად მოხდილი ტანსაცმლით. მიყვარს ისეთი ადგილების ნახვა სადაც მიჩნდება გრძნობა, რომ თუ გულში ვიტყვი რაიმეს აუცილებლად ამისრულდება.

   მერე ზღვასთან დავბანაკდით.
  წყალი და ნიჟარები. რამოდენიმე გავაჩუქე. დარწმუნებული ვარ იქვე დაკარგავდნენ და მერე გული დამწყდა. არ შეიძლება რაიმეს გაჩუქება მათზე ვისზეც ფიქრობ რომ ამ საჩუქარს იქვე დატოვებს ან სადმე მიაგდებს.   ბევრი ვიარე სანაპიროზე ფეხშიშველმა . საღამოს ველოსიპედებით ვისეირნეთ და ამ ტრანსპორტით სიარულის შიშიც დაძლეულია. ღამით მინდოდა ზღვაში ცურვა, მაგრამ ცოტა დავლიეთ კოცონთან და გამახსენდა რომ წყალში ალკოჰოლის მიღების მერე ჩასვლა გარკვეულ რისკთან არის დაკავშირებული და არ გავრისკე. ღამით ანაკლიაში გადავედით ხიდით. რათქმაუნდა ბევრი ვიწუწუნე მაგრამ რათქმაუნდა ავყევი უმრავლესობის სირვილს და ბოლომდე მივედით და რათქმაუნდა ახლა მიხარია რო დავყევი მათ ნებას.
    გვიანობამდე ვიჯექით კოცონთან და ლაშქრობებზე ვყვებოდით რამოდენიმე ადამიანი. თიკო ამბობდა  ხო ხდება ხოლმეო რომ კონკრეტულ სიტუაციაში გგონია რო როცა ლაშქრობიდან დაბრუნდები ისევ შეხვდები ამ ხალხს,მოგენატრებიან, ხშირად ნახავთ ერთმანეთს და ა.შ არადა ძალიან ხშირად პირიქით ხდებაო, მაგრამ მაინც ყველა მიყვარს ამ კონკრეტულ შემთხვევებშიო და მართლაც მასეა. დაბრუნების შემდეგ ყველა თავის საქმეს დაუბრუნდა ზოგს უბრალოდ სმს-ზე საპასუხოდაც არ სცალია, ზოგმა სურათების დათვალიერებაც ვერ მოახერხა. არადა იქ შეგძნება გაქვს რომ სულ ერთად იქნებით ამის შემდეგ.

მეორე დღეს დადიანების სასახლე, წალენჯიხა და მარტვილის კანიონი.
კანიონში შესვლისას მეგონა რომელიღაც ფილმში ვიყავი ან წიგნში სადაც ისე ჩანს გარემო როგორც გინდა რომ დაინახო. იმდენი გაოცების და აღფრთოვანების შეძახილი იყო ჩემი ვერაფერს შემატებდა და ჩუმად ყოფნა ვარჩიე. პირდაპირ ჩანჩქერიდან მოკლული წყურვილი და გაყინული ლურჯი, ლურჯი წყალი.  სიპი ქვები ყელამდე სველი ჩვენ.


    შემდეგი დღეებიც მიყვარს რო დაბრუნდები და ეპიზოდებს რო იხსენებ და აცოცხლებ წინა დღეებს. 
    ჩემს მეგობარს ვუთხარი რომ მივდიოდით კარავში ძილი არ მოგეწონება მაგრამ სულ მოგენატრება მეთქი.
  მე უკვე მენატრება.

კიდევ იყო მძაფრი ამბები. მაგრამ ის შიგნით დარჩეს. რაღაცა ყოველთვის რჩება რაც არ გემეტება სათქმელად.


Tuesday, May 29, 2012

აღსარება


გამიხარდა, რომ გავიგე ნერვიულობსო. სადღაც შიგნით. ცოტა მაგრამ გამიხარდა და ვთქვი: აი ეგრე!

გავიფიქრე არ უხდება ყვითელი, მე უფრო მომიხდებოდა ეგ მაისური, არაა მაგის სტილი

თავმოყვარე, ამაყი, ჯიუტი

როცა ვბრაზდები კიდევ უფრო მშვიდი ვხდები და ამ კიდევ უფროზე კიდევ უფრო ცინიკური
არ შემიძლია გაპატიო ტყუილი, მერე რა თუ ვნანობ რომ არ შემიძლია, მაინც არ შემიძლია

არ ვიცი რატომ წავედი, ვნერვიულობ. სამაგიეროდ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რომ შენ უფრო მეტი ხარ ჩემში ვიდრე ეს სულელური წინასწარმეტყველებები

ხანდახან მეპარება ხოლმე ეჭვი რომ არსებობ. მერე არ ვიცი საიდან და როგორ მოდის ისევ რწმენა რომ ხარ
ერთადერთი ხარ ვისაც ვერ ვხედავ და მისი მჯერა
შენი არ მეშინია
მე მგონი მე უფრო მიყვარხარ, ვიდრე შენ უფრო მიყვარხარ

გავიფიქრე-ნეტავ მოკვდებოდეს

თავს ვაჩვენებ თითქოს ვატყუებ, ანუ მაინც ვიტყუები


ბევრი ფიქრი, ბევრი ილუზია


არ მახსენდება ბევრი თურმე კიდევ უფრო მიყვარს საკუთარი თავი


ვუთხარი_ვერ გიტან

მაისი

მაისიც მოვიდა

Monday, May 21, 2012

Orange

შეიძლება  დღეს დედამიწაზე ერთ-ერთი ვარ ვისაც ყველაზე მეტად უხარია შენ რომ დაიბადე.


Monday, May 7, 2012

მონოლოგებიდან


„ღმერთო, მომეცი კედლის და ცერცვის სმაილი სალომესთვის!“
ნათია ნაცვლიშვილი

მე ასეთი სიყვარული არ მითხოვია, ღმერთო,
ვაკაკუნებდე და არავინ მიღებდეს,
კაკუნისას ხანში კარის ქერქი მისერავდეს
და სისხლი მდიოდეს,
მწიფეს ვესროდე და მკვახე ცვიოდეს,
გზადაგზა ლპებოდეს და გამუდმებით სახეს ვიწმენდდე _
არავინ დაინახოს ჩემივე ნამოქმედარის შედეგი.
მე ასეთი სიყვარული არ მითხოვია, ღმერთო,
ვიყო კედელი, რომელსაც მხოლოდ ერთი კარი აქვს
და ისიც მისთვის, ვისაც ამ კარის იქით შეჭვრეტაც
არასოდეს არ უნატრია _
კედელი ხომ იმისთვისაა, ცერცვი აყარო
და არაფერი გიპასუხოს.
მე ასეთი სიყვარული არ მითხოვია, ღმერთო,
ვიდგე ფანჯარასთან და ვხედავდე მას,
იდგეს ფანჯარასთან და მხედავდეს მე,
არაფერს ვამბობდე და არაფერს ამბობდეს _
შენ ხომ მაინც იცი,
როცა ასე ვიქცევით, ორივე ვიტყუებით.
მე ასეთი სიყვარული არ მითხოვია, ღმერთო,
მინებს აწვიმდეს და არ ვწმენდდე,
თვალებს აწვიმდეს და არ ვწმენდდე,
უბრალოდ, არ მინდოდეს არაფრის დანახვა,
ვამბობდე: მთელი ქვეყანა წვიმამ წაიღოს,
ის თუ არ იქნება.
ასე უფრო მარტივია ყველაფერი.
მე ასეთი არაფერი მინატრია, ღმერთო,
როცა მოვედი შენს ჩაბნელებულ სახლში,
რომელიც იდგა ეულად სოფლის შარაზე,
როცა მოვედი და ისე გთხოვე, როგორც არასდროს,
როცა მოვიხედე და პირველად დაგინახე _
შენ იდექი უძველესი ეკლესიის შორეულ კუთხეში
და მამაჩემის თვალებით მიყურებდი.

/სალომე ბენიძე/

Wednesday, March 7, 2012

თუ

რამდენიმე კუნთი ჩემს სხეულში 
ჯერ კიდევ გრძნობს შენს არსებობას. 
და რომ რაღაც დაგრჩა კიდევ სათქმელი. 
და რომ თანდათან შეუძლებელი ხდება. 
და რომ ახლოვდება... 
რამდენიმე კუნთი ჩემს სხეულში 
შემთხვევით ჯერ კიდევ აგრძელებს ფეთქვას. 
და თუ გგონია, რომ ფხიზლად ვარ. 
თუ გგონია, რომ მწვანე მინთია. 
თუ გგონია, რომ ბოდვას გადავეჩვიე, 
ეს მხოლოდ გგონია. 
პირიქით: 
გირთულებ ჩემთვის დასასმელ დიაგნოზს. 
გირთულებ პასუხებს. 
გიგროვებ სიტყვებს. 
გიხსნი სიყვარულს. 
გიშლი ნერვებს. 
ფეხებთან გიყრი ამ დღეების გამარჯვებებს: 
გადააბიჯე და მხოლოდ ამის შემდეგ 
წადი. 


მუმლი

აქ მოდის მზე



მეკითხება როდიდან გიყვარს აქვს ამის კითხვას აზრიო?
ვპასუხობ:
მახსოვს პერიოდი თბილი ჰაერის ნაკადების მოძრაობის მუცელში, ყელში რო გებჯინება ეს სითბო და ზემოთ რომ არ უშვებ და ნარკოტიკზე დამოკიდებულივით რომ ხდები ამ შეგრძნების მიმართ.
მახსოვს პერიოდი როცა ჰაერის ეს ნაკადები გაუსაძლისად გაცხელდნენ და აუტანელი გახდა.
მახსოვს პერიოდი როცა მეწვოდა მუცელი. მეწვოდაააააააააა
იყო პერიოდი როცა ცივი მასა გადაასხეს და იქცა მეტალად.
და ახლა ეს მეტალი ისე მძიმეა, ისე მძიმეა
მიჭირს თრევა და მაინც ჩუმად ვარ.

"სიჩუმის გარდა არის რაღაც რაც ჩვენს შორის მონაცვლეობს"

Monday, December 26, 2011

finished

არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი  არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი  არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი
  არამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელიარამზადაადამიანისწელი       

Monday, October 3, 2011

ესეც 24

დედას პირადად მივულოცე და შენ ასე მოგილოცავ მამი ჩემო განსაკუთრებულო და თბილო ჩემს დაბადებას. ვიცი რო სულ გახსოვარ და მეც მახსოვხარ. ზუსტად მახსოვს რა ემოციით ყვებოდი ჩემი შობის ამბებს და რა ვარსკვლავები გიჩნდებოდა თვალებში.
ზუსტად ვიცი როგორ დამიძახებდი და ჩამიხუტებდი ეხლა
ზუსტად ვიცი როგორ გიყვარდი
ზუსტად ვიცი როგორ მიყვარხარ
მადლობთ და მეც გილოცავ ჩემს 24 წლისთავს

Tuesday, September 20, 2011

მე უფრო მიყვარხარ თუ შენ უფრო გიყვარვარ

     შეიძლება სირცხვილიც არის, რომ არ მახსოვს რომელი ავტორის იყო ზღაპარი ასეთი შინაარსით: იყოდაარაიყორა. იყო ერთი ბიჭუნა რომელსაც დედა ძალიან უყვარდა. ისინი სულ ჩხუბობდნენ შვილი ეუბნებოდა დედას,რომ ძალიან უყვარდა, დედა უმტკიცებდა რომ მას უფრო უყვარდა. მიდიოდა დავა ამ საკითხზე. ზღაპარი დაწვრილებით კარგად არ, მაგრამ ბოლოს რომ თეთრწვერა მოხუცთან მივიდა ეს ბიჭუნა და იმან დაადგინა სიმართლე და დაეხმარა მას ამის გარკვევაში ნამდვილად მახსოვს.
  არც ის მახსოვს პირველი თავისუფალი თემა იყო თუ არა, რაც მასწავლებელმა მომცა სათაურით ''ჩემი საუკეთესო მეგობარი" მაგრამ ზუსტად მახსოვს პირველი წინადადება "ჩემი საუკეთესოზე საუკეთესო და ყველაზე საუკეთესო მეგობარი არის დედაჩემი"
  მე უფრო მიყვარხარ მეთქი ვუთხარი დედას და მან ის ზღაპარი მიამბო. მე მახსოვს სიზმარი ხან წითელკაბიან ქალს ვეკითხებოდი დედას უფრო უყვარს შვილები თუ შვილებს დედა მეთქი და ხან შავკაბიან ქალს. სიზმარში თეთრწვერა მოხუცთან შეხვედრა შემეშინდა ალბათ.
  დილით საშინელ ხასიათზე გავიღვიძე და დედამ მითხრა, რომ სულერთია სანამ არ მეყოლება შვილი ვერ გავიგებ რომელი უფრო ძვირფასია.
   შვილი ჯერ არ მყავს და დღემდე უფრო ძვირფასი დედაჩემია.

როგორია?
"როგორ განა არ იცით დედაჩემი ის არის ვინც ყველაზე ლამაზია."
    იტყვიან ხოლმე უსასრულოდ შემიძლია ლაპარაკიო, როცა ადამიანი ძალიან კარგია.
   მე ვიტყვი რომ ძალიან მიჭირს დედაჩემზე ლაპარაკი იმდენად მიყვარს.
    ბავშვობაში ისე არასდროს ვიძინებდი თუ ხელზე ხელს არ მოვკიდებდი. ახლა ძალიან იშვიათად ვეუბნები საალერსო სიტყვებს და მითუმეტეს ძალიან იშვიათად ვეფერები. დედაჩემი ერთადერთი ადამიანია, ვინც არასდროს არ აპროტესტებს ჩემს ცივ დამოკიდებულებას მის მიმართ. დედაჩემი ერთადერთი ადამიანია ვინც ზუსტად იცის რომ "სიჩუმეა ჩემი საშინაო დავალება როცა მიყვარს"
    მე არ ვთვლი, რომ ეს სწორი მოვლენაა.
    მე ვიცი, რომ არავის უხარია ის რაც მიხარია– დედაჩემივით.
    მე ვიცი, რომ არავინ განიცდის ისე როგორც ის, ჩემს ცუდად ყოფნას.
    დედაჩემს არ უყვარს ბევრი ლაპარაკი.
    დედაჩემს არასდროს ურჩევია ჩემთვის რომელიმე გზით წასვლა. ის ალტერნატივებს მისახელებდა დადებითი და უარყოფითი მხარეებით და არჩევანის საშუალებას მიტოვებდა.
   დედაჩემს არასდროს წაუკითხავს  მორალი და არასდროს უთქვამს კონკრეტულზე რომ ცუდი ან კარგია. ამის განსაზღვრის უფლებასაც თავად მაძლევდა.
   მე არასდროს ვყოფილვარ მასზე მიჯაჭვული, მე არასდროს ვყოფილვარ მასზე დამოკიდებული.
   ბრძენია დედაჩემი.
   დღემდე მამშვიდებს, როცა მისი ხელს ვეხები და ვფიქრობ ხოლმე ნეტავ ყველა დედას აქვს ზებუნებრივი ძალა შეგეხოს და ყველაფერი დალაგდეს იმ წამს?
    ტრადიციაა ყოველ დილით გადმომხედავს ფანჯრიდან სამსახურში მიმავალს და ზუსტად ვიცი რას ფიქრობს ხოლმე. როცა არ მიყურებს ის დღე არ არის სრულყოფილი.
   ვამბობ თანდაყოლია მეთქი ეს სიყვარული.
    მე არ ვიცი რა უნდა მეწყინოს დედისგან, რა უნდა მეტკინოს ისე, რომ აღარ მიყვარდეს.
   მე ვერ ვიტან როცა ის ტირის. ამ დროს მინდება დავიმალო სადმე, რომ არასდროს გავიგო. არადა სჭირდება თორემ რა გაუძლებს ამდენ დარდს.
   დედაჩემს უყვარს ტკბილეული და მე არცერთი ნამცხვრის გამოცხობა არ ვიცი.
    დედაჩემს უყვარს ჩემთან საუბარი, მე კიდევ სახლში მოსვლისთანავე ჩემს ოთახში ვიკეტები და კომპიუტერს ვუზივარ, ან ვმუშაობ ან ვერთობი.
   დედაჩემმა იცის რომ არ მიყვარს როცა ჩემს სივრცეს არღვევენ და არ მისვამს ზედმეტ კითხვებს. ზის და მელოდება როდის დავამთავრებ გართობას, რომ მომიყვეს დღის ამბები.

დედა არის ჩემი შალის თბილი კაშნე, ჩემი  ჩაის ჭიქა, ჩემი ყურსასმენი, ჩემი დღიური, ჩემი საყვარელი კაბა, ჩემი ლეკვი, ჩემი თმისსამაგრი, ჩემი ძალაა დედაჩემი
დედაჩემი წითელია, მერე რა რომ მე ლურჯი ვარ
წვიმაა.
დედაჩემი ყველაფერია.
როგორ გამიმართლა დე.



Thursday, July 28, 2011

ჩემი პირველი მოგზაურობა

დედაჩემმა 34345 ჯერ მაინც მკითხა ხომ არ ვნერვიულობდი.

სულ მაინტერესებდა რას ვიგრძნობდი, მაშინ როცა საქართველოს საზღვრებს პირველად გავცდებოდი.
ფრენა დილის 7 სთ ზე იყო.დედაჩემს ვპასუხობდი, რომ სანერვიულო არაფერი იყო სინამდვილეში კი:

თავში ირეოდა რა უნდა წამეღო, რამდენი უნდა წამეღო, როგორ უნდა წამეღო, სად უნდა წამეღო, რატომ უნდა წამეღო..


დილის 4 სთ–ზე სარკესთან რომ დავდექი, საკუთარ თავს ვუთხარი:მაგარი გოგო ვარ_მეთქი და მეყო პანიკა.

მითუმეტეს რომ დასასვენებლად მივდიოდი.

მაცაცომ მომწერა საცურაო კოსტუმი ჩაიცვი, ფოტოაპარატი გულზე ჩამოიკიდე, პასპორტი და ბილეთი შეამოწმე ჩანთაში თუ გიდევს და დანარჩენი მოგვარდებაო.გადავამოწმე და გავაგორე ჩემი ახალი ჩემოდანი.
თვითმფრინავს რომ შევხედე, მაშინ მივხვდი დედაჩემი რატომ ნერვიულობდა.
ჩვენი ჩასხდომა გამოაცხადეს და
ფანჯრის მხარეს დაჯდომა თავიდან ვერ გავბედე.ჩემი და სიმაღლის ამბავი რომ ვიცი.

მერე ვერ მოვითმინე და თიკოს ისეთი საწყალი თვალებით ვუყურებდი დავითანხმე ადგილის გაცვლაზე.
ჰოდა სულ მეგონა, რომ შეგრძნება ფრენის დროს ემსგავსებოდა შეგრძნებას როცა გიყვარს.
აღმოჩნდა: ვიჯექი ჩემს საყვარელ მეგადროფზე ძალიან ბევრჯერ და იმდენჯერ რომ მომბეზრდა კიდეც.
იქ მივხვდი რომ არ არსებობს ყველაზე მაღალი წერტილი და რომ ყველაზე მაღალ წერტილზე,მაღალი წერტილიც არსებობს.ამასობაში ღვედები უნდა შეგვეკრა დასხდომა იწყებოდა. თვითმფრინავს ვაკვირდები და გეზი ზღვისკენ აიღო. მივხვდი რომ
სიმაღლესაც და სიჩქარესაც თანდათან აგდებდა.
თავიდან ვიფიქრე რამე ხომ არ შეგვეშალა და სხვა რეისში ხომ არ ჩავჯექით_მეთქი
ის კი თურმე უხვევდა.

თვითმფრინავი დაჯდა.

მგზავრებმა ტაში დაუკრეს და ჩვენ აღმოვჩნდით უჩვეულო გარემოში, როცა ირგვლივ მშობლიური ენა აღარ ისმის.
როცა შეკითხვებზე ჯერ ისევ ქართულად პასუხობ.
მე გამიჭირდა ცოტა აღქმა იმისა, რომ სხვაგან ვიყავი.

დილის 9 სთ. ტემპერატურა 32 გრადუსი.


ერთი სული გვაქვს ჩვენს ქალაქამდე ჩავიდეთ.

არც ჩვენი ოთახის კედლების ფერის გამო, არც მყრალი საჭმელების გამო, არც ძალიან სიცხის გამო, არც უინტერნეტობის, უტელეფონობის გამო არ შევიქმენით მე და გოგოებმა ცუდი განწყობა და გადავწყვიტეთ, რადაც არ უნდა დაგვჯდომოდა ძალიან მაგარი არდადეგები მოგვეწყო ერთმანეთისთვისაც და საკუთარი თავებისთვისაც.

გოგას რომ შევხვდით, ის გვირჩევდა სად წავსულიყავით და მე ვფიქრობდი, ცოტა ძნელია ენდო ქართველს და მითუმეტეს უცხო ქვეყანაში.

ახლა მრცხვენია.

გოგა რომ არა, არ გვექნებოდა ნანახი ასპენდოსის ამფითეატრი, არ გვექნებოდა ნანახი ალანიის ციხესიმაგრე, არ გვექნებოდა ნანახი პირსთან დიდი ბრტყელი ქვების გროვა და არც ღამეს გავათენებდით წყნარად საუბარში და წყლის მოსმენაში რომელიც ისე მშვიდად ეხეთქებოდა ქვებს, თითქოს ეშინია რაიმე არ ატკინოსო.

გოგა რომ არა არ ვნახავდი კლდეზე აშენებული ციხიდან როგორ ანათებს ხმელთაშუა ზღვას მთვარე .

სამაგიეროდ, ჩვენ რომ არა გოგას არავინ გააწნიდა დილის 5 სთზე სამჯერ სახეში სილას. გვეგონა გვატყუებდა და სახლთან შემოვლითი გზებით მიგვიყვანდა.

ჩვენ, რომ არა ჯერ კიდევ არ ექნებოდა ნანახი ის ჩანჩქერი, არც ასპენდოსი, არც სიდე, კიდევ დიდხანს ექნებოდა მობილურში შენახული თავის გათხოვილი შეყვარებულის ფოტო. არ დაკარგავდა იმ დღეების ანაზღაურებას რომელიც ჩვენ დაგვითმო.
ის რომ არა, დილით "მოლას გალობა"–ს ვერც გავიგონებდით და არც ასეთი სხვანაირი რუჯი მექნებოდა დღეს.



ჩვენი თურქეთში მოგზაურობა უდრიდა ჩვენს მოგზაურობას ანტიკურ ისტორიაში. დავაბიჯებდით ამფითეატრის კიბეებზე და მესმოდა როგორ უყვიროდა ხალხი გლდიატორს მოკალი, მოკალი .

იმან არ მოკლა.
უცნაური სუნი იყო. ქვებს ასდიოდა სიცხისგან, მართლა ისტორიიდან მოდიოდა, თუ ეს უბრალოდ ჩემი მდიდარი ფანტაზიის ნაყოფი იყო არ ვიცი.

ფაქტი ის არის, რომ სწორედ ის იყო რაც ნამდვილად უნდა მენახა.


ჩანჩქერთან მისვლამდე გზაში ვფიქრობდით სად უნდა ყოფილიყო ამ ხრიოკ ადგილას მწვანე და ჯანდაბას მწვანე თუ არ იქნებოდა, სად უნდა ყოფილიყო ულამაზესი ჩანჩქერი, რომელსაც გვიხატავდნენ გიდები

და ჰა: თიკომ რომ დაინახა და წინ გაიწია, მოაჯირთან დადგა და ჩუმად უყურებდა, როგორ ეცემოდა წყალი ბრტყელ ზედაპირს და ჩვენი ძახილი არ ესმოდა, მივხვდი რაღაც არაჩვეულებრივი ხდებოდა.

ჰოოოოდა
აქ პირველად ვნახე ჩანჩქერი უკნიდან თუ შიგნიდან და პირველად ჩავიფიქრე მატერიალური სურვილი.
მერე იყო კლეოპატრას ქალაქი, რომელიც კეისარმა აჩუქა.
1 სთ რომელიც თითქმის სირბილში გავატარეთ ამ ქალაქის დასათვალიერებლად. გიდებზე ვიწუწუნეთ, ვიჩხუბეთ.გავწიწმატდით, მაგრამ საბოლოო ჯამში ძალიან კარგი დღე იყო და ერთმანეთს ვამშვიდებდით.



ეგ იყო ყველაზე მაგარი. ადამიანები რომელებიც არ გგრუზავენ და პირიქით ცდილობენ გამოგიყვანონ. ადამიანები რომლებიც თავისი ხასიათითაც არ გაწუხებენ.
უკან რომ ვბრუნდებოდი მივხვდი რომ არცერთ შანსს აღარ დავკარგავ, მათთან ერთად მოგზაურობის.


ზღვა იყო მწვანე და წკრიალა
ნაპირი იყო ოქროსფერი და ცხელი

ხალხი იყო სულ გაღიმებული და კეთილი



ახლა მაქვს მოკლე თმა
კარამელისფერი სხეული
და ჯერ კიდევ იქაური განწყობა


პ.ს ჩვენი summer song



Tuesday, July 5, 2011

ტკბილი სახლი

ადრე

ბიბლიოთეკაში გავიცანი გრძელსახელოებიანი,ზოლიანი მაიკა ეცვა, გამხდარი გამხდარი გამხდარი. წვერიანი და გაბურძგნული. იჯდა და კაფკას "პროცეს"–ს კითხულობდა.

ავდექი და საჩუქარი მივუტანე. დაბადების დღე ჰქონდა იმ დღეს.

არ ვიცი ის საჩუქარი შენახული აქვს თუ არა, მაგრამ ასე მგონია "პროცეს"–მა მის ცნობიერებაში "გადატრიალება" მოაწყო.



ცოტა მერე


საავადმყოფოს ეზოში რომ ეკლესიაა, სანთლები ავანთე. დავიჩოქე და ვჩურჩულებდი. უკან მოვიხედე და ეს და ნატა. მეთქი ეეე ბავშვებო და მერე გარეთ გამოვედით.

წასვლის წინ რო ჩამიკრა და თავზე მაკოცა.

რო წავიდა ვიტირე.


კიდევ მერე


"ტკივილი"–ს სინონიმი მითხარი–მეთქი და დღემდე ფიქრობს პასუხზე.



ახლა



„ტკბილი სახლი“ – დათა ფირცხალავამ საკუთარი პიესის მიხედვით დადგა. მშობლებგარდაცვლილი ორი ძმის ამბავი, აბაზანაში რომ სხედან და იქვე ცხოვრობენ, ესაა მათი ერთადერთი საარსებო სივრცე. ერთი ძმა მეორეს აიძულებს, თავი მოიკლას და ამ გზით ხელში ჩაიგდებს მთელ ავლა–დიდებას. ფირცხალავას დრამატურგია სხარტი და შავი იუმორით გაჯერებულია. ავტორი მშვენივრად ახერხებს პათეტიკური სცენების განმუხტვას მოულოდნელი და გაბედული იუმორით. როგორც ჩანს, ოჯახის, როგორც ერთ–ერთი უპირველესი ქართული ტრადიციული ღირებულების ხელმეორედ გააზრება ავტორის მთავარი ამოცანა იყო და მან ეს თითქმის ძალდაუტანებლად მოახერხა. შეიძლება ითქვას, კონკურსში მონაწილე ქართულ პიესებს შორის „ტკბილი სახლი“ უდავო ფავორიტია." ამონარიდია ნეტგაზეთი–დან.




ჰოდა გაიმარჯვა.



ჰოდა, ახლა თუნდაც ჩამითვალოთ გადაჭარბებად მაინც ბევრჯერ ვიტყვი, რომ მყავს გენიალური მეგობარი. ძალიან ნიჭიერი მეგობარი, რომელიც აუცილებლად მიაღწევს იმას რაც უნდა, რაც გვინდა.



კიდევ უფრო მერე



ის მთელს მსოფლიოს ეცოდინება.





პ.ს ეძღნება...ვისაც ეძღვნება































Thursday, June 30, 2011

Love is blue




,,ჩუმად ყოფნაა ჩემი საშინაო დავალება როცა მიყვარს"
/ნათია ნაცვლიშვილი/

ისეთი კი არაფერი
ის შემხვდა იმ დღეს, იმასთან მისულა და თუ ძმა ხარ მითხარიო როგორ მივუდგეო, რა გავაკეთოო.
იმან:– მაგასო? ეგ ალქაჯიაო, თავი გაანებეო,იცი რა მიქნაო? ჯერ მიყვარდაო, მერე არ მიყვარდაო, მიყვარდაო, არ მიყვარდაო. თვითონ სულ მშვიდად იყოო, სულ იღიმოდაო. სულ ჩუმად იყოო.
ერთხელ მითხრაო იცოდეო შენ მარტო მე გჭირდებიო. არც ეჭვიანობდაო, არც რამეს მიკრძალავდაო, გოგოებზე რო ვუყვებოდი გამიღიმებდა და თავზე ხელს გადამისვამდაო, თითქოს მისი გაზრდილი ვყოფილიყავიო, მაგიჟებდაო. ერთ დღეს სიგიჟე უელავდა თვალებში,მეც ამაჩემებდაო, მეორე დღეს ისეთი მშვიდი და მომნუსხველი იყო ჭკუიდან გადავყავდიო.ალქაჯია რო გეუბნებიო, სანამ დროა შეეშვიო.
მერეო? იცი რა მიქნაო? ავდექი და წამოვედიო. ვერ გავიგე მიყვარდა თუ არაო, გაქცევა მინდოდაო. არაფერს მიშლიდა,არაფერში მზღუდავდა, არაფერზე მიწესებდა ჩარჩოებს, მაგრამ მაინც გაქცევა მინდოდაო. წამოვედიო და მაშინვე მომენატრაო. მაგან მე ბოლო მომიღო, ეხლაც რომ დამიძახოს,ცოლ–შვილიანი რო ვიყო , ოღონდ დამიძახოსო.
აი ხო მიყვარდაო, თავისი სიჩუმით იმდენ ხანს მეჯიბრა წასვლა მაიძულაო, მერე მე დამბრალდაო. ეს ყველაფერი ხო ვიცი, მარა მაინც მენატრებაო. რა ვქნაო.
რამდენჯერმე ვცადეო მარა, არ მიშვებსო. აღარ ვიციი როგორო.
და სანამ ჭკუიდან არ გადასულხარ თავი გაანებეო. არ მოგატყუებსო, სულ გულახდილიაო, მიზეზს ვერ უპოვნიო რო რაიმე დააბრალოო, ვერ შეეწინააღმდეგებიო, არასწორი წესებით არ გეთამაშება და ამიტომ სულ მოგებულიაო, არასდროს ყალთაბანდობსო.ათიანში არტყამს ზუსტად გამოგიცნობს და მერე შენს სისუსტეებზე გელაპარაკებაო. უნდაო რო გადალახოო, გეხმარებაო, ან გგონია რო გეხმარებაო. მოკლედ ხანდახან ვფიქრობდი ჯადოქარიაო, ხანდახან დაბნეულიაო. რომ მიყურებდა მეგონა შიგნეულობას მითვალიერებდაო, სიღრმეებში მწვდებოდა და გული მისკდებოდაო.ამ დროს მინდებოდა თვალები ამომეჩიჩქნაო, მერე გაიღიმებდაო და თვალს სხვა საგანზე გადაიტანდაო, ისევ ჩუმად იყო ოდნავ გაღიმებულიო, ველოდებოდიო, ბოლოს ავდგებოდი და მივდიოდიო.იჯდაო, ვბრუნდებოდიო და ისევ იქ იჯდაო. ამაყი არ იყოო, არც თავმომწონეო, პირიქითო, წითლდებოდაო, თუ შეაქებდი,არ იცოდა სად დაემალა თვალებიო.
ბევრს ფიქრობსო, ყველაფერს ხარშავსო, ყველაფერი შიგნით ჩააქვსო და მერე სახეშეცვილილი ამოაქვსო. შენთან არასდროს იქნებაო და თუ იქნება სულ გექნება შეგრძნება, რომ სტუმარი გყავს სახლშიო. სულ სხვადასხვანაირიაო, დაჟე ჩაცმულობაცო, დღეს რო სათვალეებიანი მკაცრი ქალბატონი იყო, ხვალ ჭრელი ზღვის ქალაქში მცხოვრები გოგონაო, ზეგ იფიქრებდი ნეტა ასეთი სპორტული როდის იყოო, მაზეგ ისე გამომწვევად ეცვა ჭკუიდან გადაგიყვანდაო. მე ვერაფერი გავუგეო, მგონი თვითონაც არ იცის რა უნდაო.დავიღალე და წამოვედიო. როგორც გინდაო და ეგ იყო ბოლოს რაც თქვაო. მეტს არ გეტყვისო.
მაინც მიყვარსო და თუ გეუბნები რო შეეშვი კარგი მინდა შენთვისო, ძმურად დამიჯერეო.


ისეთი მართლა არაფერი. მალე დიდი დასვენება მოდის.
მალე 14 დღიანი დასვენება მოდის, მალე ნადვილი დასვენება მოდის.
ჯერ ხმელთაშუა ზღვა, მერე მთა–1520 მ ზღვის დონიდან, მერე ჩემი ყველაზე სწრაფები, ჩემი ყველაზე ენამოსწრებულები, ჩემი ყველაზე საკვიმატეთი.
მალემალემალემალე

Saturday, June 25, 2011

ჩამბო


ჩამბო ჩემი მეგობრის საუკეთესო მეგობარი იყო.
როცა მას იხსენებს, ჩემს მეგობარს ხმა ეხლიჩება და მისი გული ძალიან დიდი სიხშირით იწყებს ცემას.
–"ის ძალიან კარგია, წყნარია და ხუმარა და ერთგული. პატარა ბავშვებთან ტოვებენ მარტო. პატარებს რომ ხედავს გიჟდება, მისდევს და ლოკავს. წყალი უყვარს ძაან.ზამთარში შეუძლია მდინარეში იცურაოს.მერე ფეხები ეყინება,
  • მარა როგორც კი წამოდგება ისევ გარბის."
  • სახლიდან რომ მიდიოდა ზურა, ჩამბოს სახლში კეტავდნენ.თავის ეზო–კარს
    500 მეტრით რომ
    მიუახლოვდებოდა , ჭიშკართან დახვდებოდა, ოჯახის წევრები კი იგებდნენ, ზურა სახლში ბრუნდებოდა.
    როცა ქალაქში იყო,ჩამბო მის ოთახში ადიოდა ყოველ დილით,ლოგინს ყნოსავდა.
    –"მანქანა რო დაეჯახა,მითხრეს სუსტადააო და მალე მომკვდარა.მე სექტემბერში ჩავედი და ეგ გაზაფხულზე
    მოხდა.ამდენი ხანი ვიცოდი რო კარგად იყო. ხოდა ჭიშკართან რო არ დამხვდა,
    • მივხვდი.
    • მერე ისე ვიკითხე
    • სადაა მეთქი.
    მახსოვს მამაჩემმა მითხრა. ვერ გეუბნებოდიო.
    • ჩვენც ძან განვიცადეთო.
        • ყანაში ან სადმე თუ მიდიოდა,
      • მარტო ეგ დაყვებოდა.
        • სიმინდს წამოაქცევდა და ხრავდა.
          • ისევ რო გავჩითო,
          • ავიყვან
      • მარტო ამ მოგონებების გამოც
    "

მე და ზურა იმაზეც შევთანხმდით, რომ ხშირად ცხოველებს მეტად უყვარდები, ვიდრე ადამიანებს და ბევრ ადამიანს ჯობია ცხოველი. რაოდენ ცუდი ფაქტიც არ უნდა იყოს ეს და მითუმეტეს ცუდი ასაღიარებელი.
ჩამბოზე მე ჯერ კიდევ ბევრი რამ არ ვიცი. კიდევ მინდოდა რაიმე მოეყოლა, მაგრამ შევატყვე უჭირდა ამ თემაზე საუბარი და გავჩუმდი.
მერე ვფიქრობდი რა მაგარია ასეთი მეგობარი. უყურებ თვალებში.ესაუბრები და ზუსტად იცი რომ გისმენს, ზუსტად იცი რომ შენზე გიჟდება და ერთი სული აქვს როდის გადაუსვამ თავზე ხელს, ყურებქვეშ შეუუცურებ და გაიტრუნება.
ზუსტად იცი რაც არ უნდა მოხდეს, არასდროს გატკენს გულს,არასდროს გიღალატებს. სულ მოგისმენს და თვალებით გელაპარაკება.
მერე მე ჩემი ბაბუს პატარა ძაღლი გამახსენდა. ჩაპა ერქვა. ბაბუ ამბობდა, ეს რომ მისმენს და
ესმის ჩემი, ნეტა თქვენ მიგონებდეთ მასეო და გჯეროდეთო.
მეც ვიჯექი ჰამაკში ხოლმე და ჩაპას ჩემს ისტორიებზე და საიდუმლოებზე ვუყვებოდი. იჯდა წინა ორფეხზე და მისმენდა.ერთი სული მქონდა ჩავსულიყავი და მთელი წლის ნაგროვები ამბები მომეყოლა. ბაბუს გარდაცვალების მერე, ჩაპა მის ლოგინს არ მოშორებია.ბოლოს გადაწყვიტა სახლიდან წასულიყო. მინდა მქონდეს დიდი ხისსუნიანისახლი და მყავდეს ასეთი საუკეთესო მეგობარი.
p.s ერდელტერიერი ესეც ჩვენი ჭკკვიანი ჩამბო